petzl-sirocco44

آشنایی با ابزار و لوازم کوهنوردی (آپدیت ۹۳/۷/۶ )

Posted on Posted in اخبار سایت, کوه نوردی

Batoomباتوم کوهنوردی

چگونه از باتوم های کوهنوردی استفاده کنیم : مزایا و معایب   sticks 


ترجمه و برگرفته از کمیسیون پزشکی اتحادیه جهانی کوهنوردی :دکتر حمید مساعدیان

عضو کمیسیون پزشکی اتحادیه جهانی کوهنوردی

مدیر مسئول انجمن پزشکی کوهستان ایران

امروزه بسیاری از کوهنوردان از باتوم در پیمایش ها و صعود های خود استفاده میکنند و روز به روز به تعداد استفاده کنندگان اضافه می شود.

این سوال همیشه برای کوهنوردان وطبیعت گردان باقی بوده که:

آیا استفاده از باتوم ضرری برای انسان دارد یا از ضروریات است؟

انواع باتوم که مورد استفاده کوهنوردان قرار می گیرد:     الف: عادی      ب: تلسکوپی

باتوم های تلسکوپی از نظر کارایی در کوهنوردی بهتر وایمن تر می باشند . باتوم های فنردار از نظر قدرت کاهش فشار روی دستها و ایجاد خستگی در ضربه های متوالی به دستها کارایی بیشتری دارند.

نحوه استفاده از باتوم :طول باتوم بر اساس قد فرد و شیب مسیر باید تنظیم شود و همچنین طوری که در هنگام استفاده از باتوم آرنج زاویه ۹۰ درجه داشته باشد.دراستفاه از باتوم دقت شود تا حد امکان نزدیک به خط عمود بدن باشد . هنگام راه رفتن بدون حمل بار وکوله پشتی تفاوتی نمیکند که از یک یا دو باتوم استفاده شود.اما در حمل بارهای سنگین برای حفظ تعادل حتما باید از دو باتوم استفاده شود.

فواید باتوم هنگامی است که از باتوم درست استفاده شود:

باتوم ها در ازای هر ساعت فعالیت کوهنوردی چندین تن وزن را از روی اندام تحتانی به دستها منتقل میکنند.

ودر ازای یک روز فعالیت سنگین کوهنوردی حدود ۳۰ تن وزن وفشار را از روی زانوهای شما منتقل میکند.

درموارد ذیل ودر حمل کوله پشتی های سنگین استفاده از باتوم  فشار را از روی مفاصل اندام تحتانی کم میکند:

الف:در سنین بالا وافراد سالمند

ب:در وزن بالای کوهنورد(کوهنورد سنگین وزن)

ج:ناراحتی قبلی مفاصل و ستون فقرات

د:در هنگام حمل کوله پشتی های سنگین (در برنامه های زمستانی و طولانی مدت)

ه:در هنگام کوهنوردی بر روی برف و مکانهای خیس،سبزه زار ، نرم ،هنگام عبور از رودخانه ،کوهنوردی در شرایط مه یا دید کم(در شرایط فوق حفظ تعادل نقش حیاتی برای سلامتی فرد دارد)

فواید استفاده از باتوم:

افزایش حس تعادل و ایجاد تعادل(کاهش زمین خوردن و سر خوردن وسقوط) خصوصا در خستگی های مفرط در برنامه های کوهنوردی

هنگام حمل کوله پشتی سنگین

استفاده از باتوم از افزایش بی رویه ضربان قلب در ابتدای فعالیت و شروع کوهنوردی کمک کننده است(ولی بعد از مدتی این کاهش ضربان بدلیل فعالیت ماهیچه های دست و پا ادامه پیدا نمیکند).

معایب استفاده از باتوم در کوهنوردی:

۱- استفاده نادرست از باتوم(اگر فاصله بین بدن و باتوم زیاد باشد نه تنها کشیدگی در اندامها زیاد میشود بلکه هنگام چرخش درد زیادی نیز احساس خواهد شد.

۲- استفاده از باتوم ها احساس تعادل را کاهش میدهد

(استفاده مداوم از باتوم توانایی هماهنگی کوهنورد را کاهش میدهد.در مورد استفاده مکرر از باتوم، کوهنورد احساس امنیت بیشتری میکند.این اثر مخرب بوده و باعث میشود در مناطقی که صعب العبور است ،خصوصا جایی که فرد نمی تواند از باتوم استفاده کندفرد دچار مشکل شود،مانند :تیغه های باریک کوه ومسیرهای پرتگاهی)(متداولترین حادثه کوهنوردی :سقوط بدلیل لغزش در هنگام فرود است).

۳- مکانیزم های محافظتی فیزیولوژیکی را کاهش میدهد:

استفاده مداوم از باتوم تحریک کشیدگی فیزیولوژیکی را که برای تغذیه غضروف مفصلی و ورزیده کردن وحفظ حالت کشسانی مفصل لازم است کاهش میدهد.

۴- افزایش ضربان قلب به دلیل فعالیت ماهیچه های بزرگتر در اندام فوقانی(دستها).

۵- راحت نبودن هنگام عکاسی یا فیلمبرداری در برنامه های کوهنوردی(دلیل پزشکی نیست).(حتی میتواند خطراتی برای کوهنورد داشته باشد)

روش صحیح راه رفتن و کوهنوردی وجلوگیری از کشش شدید عضلات اندامها:

لازم است کوهنوردان به دلایل فیزیولوژیکی – حرکتی (سیستم گیرنده های عمقی مفاصل )روش صحیح پیمایش وکوهنوردی را برای حفظ حالت کشسانی ،ایمنی و کم فشار بودن مفصل ، نحوه استفاده صحیح از باتوم را آموزش دیده و بیاموزند.

عوامل مهم درمیزان فشار وارده بر مفاصل اندام تحتانی:

وزن بدن(خصوصا وزن زیاد کوهنورد)

وزن کوله پشتی

روش صحیح پایین رفتن از کوه

توصیه ها:

کوهنورد باید با قدم های کوتاه،ضربه گیر ومتغیر (از لحاظ نحوه قدم برداری)تا جایی که میتواند جلوی کشیدگی اندامها را بگیرد. یعنی قدم برداشتن درهنگام فرود باید کوتاه، کشش دار،و تا حد امکان آرام باشد.(نه آنقدر آرام که موجب خستگی عضلات چهارسر ران وعضلات جلو ران گردد)

ضمنا از دویدن در سراشیبی ها و برداشتن قدم های بلند بپرهیزید ودر راههای باریک و خطرناک از طناب بعنوان کمک و حمایت استفاده کنید.  

مسیر های فرود را میانبر نزنید.

برنامه های کوهنوردی را متناسب با توانایی بدنی خود انتخاب کنید.

با رعایت موارد فوق میتوان ده ها سال به ورزش کوهنوردی بدون بروز عوارض ارتوپدی و مفصلی پرداخت.

مصرف مایعات در حین کوهنوردی: اگر کوهنوردان به نوشیدن زیاد مایعات عادت کنند مشکلات مفصلی کمتری برایشان بوجود میآید زیرا مفاصل از بی آبی رنج میبرند. بخصوص در طول ضرب دیدگی های خفیف و مداوم غضروف ها (به ویژه در زانوها هنگام پایین رفتن از کوه )مشکل کم آبی بیشتر نمود پیدا میکند،زیرا غضروف ها دارای رگ نیستند واولین جایی هستند که از بی آبی دچار مشکل میشوند.

استفاده از باتوم در کوهنوردی نباید عادتی و همیشگی باشد. ونباید از آن در تمامی مسیرها استفاده کرد بخصوص استفاده دائمی از باتوم در کودکان و نوجوانان جایز نیست.

در استفاده از باتوم باید فوائد و مضرات آن در نظر گرفته شود سپس در موردکاربرد آن تصمیم گرفته شود.

باتوم را طوری حمل و استفاده نمایید که در صورت نیاز به دستانتان و عدم نیاز به باتوم بتوانید آن را براحتی در کوله پشتی خود قرار داده و قسمت تیز باتوم بسمت پایین باشد تا خطر یا مزاحمتی برای کوهنورد پشتی شما نداشته باشد.

مترجم: استفاده از باتوم می تواند در تقویت عضلات دستهای کوهنورد موثر باشد همانطور که می دانیم کوهنوردان بخاطر نوع و شیوه ورزش کوهنوردی اکثرا از پاهای خود استفاده می کنند که بمرور زمان می تواند باعث ضعف نسبی عضلات دستهای آنان گردد که با استفاده از باتوم می توانند جلوی این ضعف نسبی عضلات دست را بگیرند.

انواع کفش کوهنوردی

Shoe 1

                       

از قدیم معروف بوده است که پا قلب دوم انسان و مخصوصا کوهنوردان است . بنابراین کفش که محافظ پا است از مهمترین وسایل و پوشاک کوهنوردی به شمار می رود . کفش های قدیم از چرم ساخته می شد که بنا به شرایط مورد استفاده ضخامت و تعداد لایه های چرم متفاوت بود . یکی از اشکالات کفش های چرمی زمستانی وزن بالای آنها بود که با اختراع لایه ها و پارچه های جدید با عناوین گورتکس – سیمپاتکس و تینسولیت تا حدی این نقیصه جبران گردیده است . لایه گورتکس که در انواع پوشاک زمستانی کوهنوردی نیز بکار می رود دارای خاصیت یک طرفه بودن است ؛ یعنی تنها از یک طرف کاملا ضد آب و باد است و در نتیجه از داخل بخار و گرمای ناشی از تعرق و فعالیت را بخارج می فرستد و از خیس شدن پوشاک زیر و سرمازدگی جلوگیری می کند . لایه سیمپاتکس نیز مانند گورتکس ضد آب و ضد باد و دارای قابلیت تنفسی است . لایه تینسولیت نیز عایق بوده و در کفش های زمستانی و سنگین بکار می رود . زیره کفش کوهنوردی نیز از لایه های مخصوصی ساخته می شود که معروف ترین آن ویبرام ایتالیا است . همچنین اخیرا لایه ای شوک گیر نیز ساخته شده که فشار ضربه های وارده به کف پا را کاسته و پا دیرتر خسته می شود و در سرازیری زانوها کمتر آسیب می بیند .

با توجه به پیشرفت هایی که در زمینه ساخت کفش های کوهنوردی بدست آمده و به برخی از آنها در بالا اشاره شد ؛ امروزه برای هر نوع برنامه کوهنوردی و برای هر فصل و منطقه کفش خاصی ساخته شده و مورد استفاده قرار می گیرد و دیگر عنوان کفش های چهار فصل یا همه کاره دور از ذهن می باشد . به عنوان مثال در کفش های مخصوص سنگنوردی نوع کفش برای مرد و زن و همچنین بسته به جنس و نوع سنگ متفاوت می باشد .

انواع کفش های کوهنوردی

کفش صعود های بلند

 (High Altitudeclimbing)

   این بخش شامل کفش های ۳ پوش و ۲ پوش است که بیشتر کاربرد زمستانی و صعود ارتفاعات بلند مانند کوههای هیمالیا را دارد. این دسته از کفش ها به دلیل نوع ساختار و مواد به کار رفته در زیره ی کفش و رویه ی آن محافظ و عایق بسیار قوی در برابر سرما بوده در شرایط سخت زمستان سرد وارتفاعات بلند از پای کوهنوردان محافظت می کند.لازم به ذکر است منظور از ۲ پوش و ۳ پوش این است که کفش از ۲ یا ۳ لایه ی مجزا تشکیل شده است که در داخل هم قرار می گیرند. در زیر نمونه ای از کفش ۲ پوش را می بینید.

Shoe 6

Shoe 5

Shoe 7

کفش کوهنوردی فنی

(Technical Climbing)

این بخش شامل کفش های قوی کوهنوردی است که تمام آن ها قابلیت نصب گرامپون را دارند و برخی به دلیل ویژگی لایه های مصرف شده در تولید آن ها قابل استفاده در صعود های بلندو زمستانی نیز می باشد. این کفش ها باید علاوه بر سبکی عایق قوی حرارت نیز باشند و در طراحی ساختار آنها راحتی پا و قابلیت مانور دادن با کفش ها بسیار مهم است. این کفش ها اغلب دارای ساق بلند تری نسبت کفش های تک پوش کوهنوردی بوده و اساسا جنس زیره ها ، عایق های حرارتی رویه ی کفش با سایر کفش های تک پوش متفاوت است.

 

 

 

 

shoe 3

 

 

 

 

 

shoe 4

 

 

 

 

Shoe 2

 

 

 

کفش کوهنوردی

  (Back Packing)

 این بخش شامل کفش های نیمه سنگین کوهنوردی است. برای صعود های چند روزه در

فصول بهار و تابستان و پاییز قابل استفاده است و برخی از آن ها که لایه گورتکس یا سیمپاتکس دارند برای صعود زمستانی کاملا سبک کاربرد دارند. اغلب فاقد محل نصب کرامپون ثابت هستند. از ویژگی های این کفش ها دقت در انتخاب زیره ی مناسب جهت تسهیل در حمل کوله پشتی و بارهای سنگین در مسیر ها راهپیمایی طولانی است. این کفش ها دارای زیره ی قابل انعطاف تری نسبت به انواع قبلی هستند.

 

 

Shoe 8

 

 

 

 

Shoe 9

 

 

 

 

کفش کوهپیمائی

(Trekking)

ترکینگ به معنای سفر پیاده در مناطقی است که اصولا وسیله ی نقلیه آنجا نباشدیا امکان آمدن آنها وجود نداشته باشد.ترکینگ معمولا به پیاده روی در مسیر های گوناگون اطلاق می شود اما به پیاده روی های ماجراجویانه طی چند روز هم گفته می شود. بیشتر کارهای طبیعت گردی و کوهپیمایی های سبک در این دسته طبقه بندی می شوند.این بخش شامل کفش های سبک کوهپیمائی است و از آن ها باید در حد صعود های یک روزه انتظار داشت و به دلیل داشتن دوخت در روی کفش نباید از آن ها در مسیر های سنگ لاخی یا فرود از شن اسکی استفاده کرد.

 

 

Shoe 10

 

 

Shoe 11

 

 

 

 

 

کفش های راهپیمائی

  (Walking, Hiking) 

هایکینگ یک فعالیت ورزشی بسیار جذاب و مسرت بخش است و به راهپیمایی و عبور از مسیر های نیمه پست و ناهموار، محیط های جنگلی و دل طبیعت و دامنه ی کوهها اطلاق می شودو مدت آن نیز بسته به نوع شرایط می تواند بین یک یا چند روز طول بکشد.این کفش ها شامل کفش هایی است که در مسیر های ساده

قابل استفاده بوده و عموما در کفه آن از شکوک گیر استفاده شده است.

 

 

 

 

 

Shoe 12

 

 

 

 

 

 

Shoe 13

 

 

 

کفش سنگ نوردی

  (Climbing)

 این کفش ها که اصطلاحا کتانی سنگ نیز نامیده می شودند کفش هایی است که برای صعود های سالنی و

استفاده در طبیعت  کاربرد دارد. 

 

 

Shoe 14

 

 

 

 

 

 

Shoe 15

 

 

تهیه کننده : بکتاش خضرائی

 

 

 

پوشاک کوهنوردی

Over 1

     یکی از مباحث مهم در تجهیزات کوهنوردی «پوشاک» است؛ که شاید یکی از نقاط ضعف ما در کوهنوردی باشد (که اکثراً بدون توجه به آن، دلیل را در جای دیگری جست و جو می‏کنیم). لباس از طریق ایجاد یک لایه عایق در مجاورت پوست، به انسان کمک می‏کند تا احساس راحتی نماید. البته «راحتی» در کوهنوردی اصطلاحی نسبی است. در کوهنوردی مسئله اساسی در رابطه با «راحتی»، خشک نگه داشتن خود، و در صورت خیس شدن، گرم نگهداشتن و خشک کردن سریع بدن است. دشمنان این راحتی یعنی باران، باد، سرما و گرما، همواره علیه این لایه محافظتی فعالیت می‏کنند. رطوبت طولانی مدت بدن (حتی در هوای معتدل) می‏تواند باعث افت و اختلال در حرارت مرکزی بدن شود. همچنین کوتاهی از حفاظت بدن در مقابل باد نیز می‏تواند باعث افت حرارت بدن شود. لباس‏های شما باید قادر به حفظ گرمای بدن در مقابل سرما باشند؛ در موارد زیادی افراد بدشانس با لباسهای غیراستاندارد دچار سرمازدگی شده‏اند که این بیماری خطرناک، باعث بسیاری از مرگ و میرها در کوهستان است. بعلاوه در برابر گرمای بیش از حد روزهای گرم نیز که باعث تعرق زیاد، خیس شدن لباس‏ها و تخلیه آب بدن می‏شود، قابلیت تهویه، تنفسی بودن و محافظت از اشعه خورشید، از خصوصیات مهم پوشاک کوهنوردی هستند. بنابراین لباس کوهنوردی خدمتی بالاتر از «راحتی» انجام می‏دهد، چراکه در طبیعت «ایمنی» مسئله بسیار مهمی است. شما باید با دقت لباسهای خود را انتخاب کنید، تا بتوانند در مقابل سرما، گرما، رطوبت و… محافظ و نجات بخش شما باشند.

پوشاک کوهنورد به علت سرعت در تغییر شرایط جوی یا شرایط بدنی، باید قابلیت سرعت عمل و انعطاف پذیری لازم را داشته باشد. البته منظور از انعطاف، تغییر پذیری با شرایط کوهنورد است، نه نرمی و لطافت پوشش! همچنین به علت تغییرات در شرایط فیزیکی، نمی‏توان از لباس‏های تک‏لایه ضخیم استفاده کرد، چراکه برای مثال در ابتدای حرکت، بدن سرد است، ولی پس از ۱۵ دقیقه، میزان سوخت و ساز بدن به شدت بالا می‏رود و کوهنورد نیاز به کم کردن پوشاک در حین حرکت دارد. اما اگر شما یک لایه ضخیم به تن کرده باشید، نمی‏توانید در آن تغییراتی ایجاد کنید. پس یکی از نکات مهم در پوشاک کوهنوردی لایه لایه بودن یا پوشش چند لایه است. این گونه پوشش به شما امکان می‏دهد که به هر میزان توانایی تغییر در پوشاک خود را داشته باشید.

اما سیستم لایه‏ای چیست؟ این پوشش‏های چند لایه چگونه باید باشد؟ و جنس آنها چگونه انتخاب شود؟!

با استفاده از پوشیدن لایه‏ای لباس می‏توانید تأثیر و قابلیت آن را بالا ببرید. این سیستم، با بالا و پائین رفتن حرارت بدن و شرایط جوی کوهستان سازگار است. هدف سیستم لایه‏ای این است که با حداقل وزن و حجم لباس، حرارت بدن را در تمام مدت در سطح مطلوبی حفظ کند. برای نیل به این منظور اغلب باید تنظیماتی انجام داد. اکثر کوهنوردان با تجربه، در بیشتر فعالیتهای کوهنوردی خود از سیستمی که از چند لباس مختلف با کیفیت خوب تشکیل شده است، استفاده می‏کنند و ترکیبهای مختلفی از این سیستم را در شرایط مختلف و بر حسب نیازهای شخصی به کار می‏گیرند. ممکن است لایه اساسی تغییر کند، وسایل عایق کم یا بیشتری استفاده شوند، چیزهای جدیدی مثل لباسهای لایه رویی بوجود بیایند و خریداری شوند، اما اساس و هسته سیستم لایه ای با گذشت زمان و به بازار آمدن لباس‏های با تکنولوژی پیشرفته کماکان به همان شکل باقی مانده است.

پایه سیستم لایه‏ای جهت ورزش‏های درون طبیعت عموماً متکی بر سه نوع لایه است: لایه اول، برای خشک و تمیز نگاه داشتن بدن در طول فعالیت؛ لایه دوم، برای حفظ گرما و تامین دمای مناسب بدن در طول فعالیت یا به هنگام استراحت در کمپ یا توقفها؛ لایه سوم و بیرونی، جهت محافظت از باد، باران و برف

*توجه: در برخی از سیستم‏ها تعداد این لایه‏ها به ۴ لایه افزایش یافته، که تفاوت آن در تفکیک لایه میانی یا حرارتی به دو لایه مجزای ضد باد و گرمایشی است، که قابلیت انعطاف پذیری بیشتری را بالاخص در فصول سرد سال ایجاد می‏کند.

• لایه اول:

این پوشاک شامل پیراهن، شلوار، دستکش، کلاه و حتی جوراب می‏شود. پوشاک این گروه در تماس مستقیم با بدن و پوست بوده و وظیفه انتقال رطوبت ناشی از تعرق از پوست به بیرون لباس (یا لایه های بعدی) را بر عهده دارند، تا بدن تا جای ممکن خشک بماند. در مدلهای فنی و گران قیمت‏تر، خاصیت ضد باکتری و ضد میکروبی نیز به این لباسهای اضافه شده تا از بروز بیماری، به خصوص بیماری‏های پوستی جلوگیری کند، چراکه ممکن است در یک برنامه صعود به ارتفاعات، امکان استحمام برای کوهنورد در مدت طولانی فراهم نگردد. از نکات اصلی پوشاک این لایه، جذب بودن یا همان استرچ بودن آنهاست. ضروری است همه پوشاک این لایه، از کلاه تا دستکش، مانند لباس غواصی جذب بدن شما باشد، تا به شما آزادی عمل و راحتی در کار را بدهد. همچنین در تماس نزدیک‏تر با سطح پوست رطوبت بدن را سریع‏تر گرفته و آن را خشک نگه دارد. اگر دقت کرده باشید اکثر لباسهای لایه اول کوهنوردی به رنگ مشکی یا رنگی تیره است. دلیل آن این است که هر چه رنگ لباس تیره تر باشد  خاصیت محافظت از اشعه ماورای بنفش یعنی همان SPF لباس بیشتر می شود و بدن شما بیشتر محافظت خواهد شد. اگرچه معمولا روی این لایه ما از لایه های دوم ویا سوم نیز استفاده می‏کنیم، اما بسیار پیش می آید که در یک برنامه زمستانی به دلیل تابش مستقیم آفتاب روی سطوح پر برف و درخشان، حتی با اندکی فعالیت، روز گرم و پر حرارتی را تجربه می‏کنیم و تنها چیزی که بر تن داریم لایه‏ اول است؛ در این حالت از آسمان توسط خورشید و از زمین توسط انعکاس اشعه برفها در معرض آسیبهای شدید اشعه ماورای بنفش هستیم به خصوص که در ارتفاعات شدت این اشعه نیز به خاطر غلظت کم هوا بیشتر است و اینجاست که رنگ مشکی و خاصیت ضد اشعه بودن لباس ارزش خود را به خوبی نشان می دهد.

پیراهن و شلوار لایه اول، در دو مدل زمستانی و تابستانی تولید می‏شوند. در نوع تابستانی که فوق العاده سبک است خاصیت گرمایی در نظر گرفته نشده، بلکه تبادل هوا بیرون و داخل لباس لحاظ شده تا بدن خنک مانده و در یک فعالیت گرم تابستانی کوهنورد دچار گرمازدگی نشود. پیراهن و شلوار لایه اول زمستانی که غالباً سنگین‏تر هستند، از نوع پشم مصنوعی بوده که بدن را در حین فعالیت گرم نگه می‏دارند و تا حدودی نیز در مقابل نفوذ باد مقاوم هستند. معمولا کارخانه‏های تولید کننده، نوع تابستانی یا زمستانی آن را در توضیحات مشخص می‏کنند. ممکن است بتوانید لایه اول تابستانی را در برنامه یکی دو روزه تا ارتفاع ۴۰۰۰ متری فراموش کنید، اما ضروری است حداقل از دستکش و پیراهن لایه اول را در برنامه زمستانی استفاده کنید، زیرا معمولا بیشترین آسیب در زمستان از این دو ناحیه است.

• لایه میانی:

این پوشاک را بر روی پوشاک لایه اول می‏پوشند و هدف آن گرم نگه داشتن بدن است؛ از این رو به آن لایه گرمایی (insulation) نیز می‏گویند. لایه میانی ممکن است یک یا چند لباس از جنس پشم مصنوعی یا پوشاکی از جنس الیاف مصنوعی و یا پر باشد. پوشاک گرمایی از جنس پشم مصنوعی برای گرم نگه داشتن بدن حین فعالیت  در یک روز بسیار سرد یا یک فعالیت بسیار سبک است . به این معنا که گرم نگه داشتن بدن شما منوط به انجام فعالیت است آنگاه این لباس گرما را کمتر از دست داده و شما احساس تعادل می کنید اما اگر برای دقایقی متوقف شوید رفته رفته احساس سرما به شما باز می گردد. از این رو به این پوشاک لایه فعال یا Active layer می‏گویند، یعنی پوشاک در زمان فعالیت. از پوشاک جنس الیاف یا پر، جهت حفظ دما و گرم نگه داشتن بدن در زمانی که فعالیتی ندارید استفاده می‏شود، مثل توقف‏های طولانی‏تر داخل چادر و استراحتگاه. در واقع عمدتاً هرجا پوشاک به عنوان لایه میانی یا layer Middle دسته بندی شد، منظور همان Active Layer است و هرجا پوشاک به عنوان Insulation بیان شد، منظور پوشاک پر یا الیاف است. پس این نکته را در نظر داشته باشید اگر چند دست هم پوشاک میانی پشم مصنوعی بپوشید و در یک شب زمستان داخل چادر بروید پس از مدتی حتما با احساس سرمای زیاد مجبور به تحرک می شوید تا خود را گرم کنید. اگر قصد شب مانی در یک برنامه زمستانی را دارید کلید استراحت راحت در چادر به لحاظ پوشاک، استفاده از کت پر و جوراب پر است. به خصوص هنگام خواب بهترین پوش کفش دوپوش نیز راحتی و گرمای یک جفت جوراب پر را به شما نمی دهد.

• لایه بیرونی:

این لایه آخرین لباسی است که می‏پوشیم و در معرض فضای آزاد قرار می‏گیرد. بنابراین این پوشاک می‏بایست علاوه بر ضدباد  وضدآب بودن، بتواند رطوبت یا همان بخار آبی که از لایه اول به میانی و سپس به آن رسیده را نیز به بیرون انتقال دهد تا چرخه خشک ماندن بدن با چرخه خشک ماندن لباسها کامل شود. به عمل انتقال بخار آب از لباس به بیرون اصطلاحاً «تنفس» می‏گویند. گتر، شلوار و کاپشن این لایه از پوشاک واجب برنامه‏های زمستانی، حتی یک روزه است. شلوار و کاپشن این لایه در انواع یک‏لایه، دولایه و سه‏لایه تولید می شود که بسته به نوع برنامه و سایر پوشاک لایه اول و دوم انتخاب می‏شود. لایه بیرونی خود با دو دسته‏بندی جداگانه معرفی میشود: یکی لایه نرم (Soft shell) و یکی لایه سخت (Hard shell). لایه نرم، پوشاکی از جنس پشم مصنوعی اما بسیار مقاوم در برابر باد و رطوبت است و در مقابل لایه سخت پوشاکی از جنس نوعی پلاستیک است، که به پارچه چسبانده یا اصطلاحاٌ لمینیت شده، که قابلیت تنفس بالایی دارد و صددرصد ضدباد و آب است. لایه نرم خاصیت گرمایی بالایی دارد و می‏تواند کار لایه میانی را هم انجام دهد، یعنی می‏توانید لایه میانی را حذف کنید و با دولایه، یعنی لایه اول و بر روی آن لایه نرم بیرونی، یک برنامه در هوای سرد انجام دهید و از سبکی، گرمی و تنفس بالای پوشاک خود لذت ببرید. اما این پوشاک ضد آب و باد نیست بلکه صرفاً در برابر باد و آب مقاوم است، یعنی اینکه به راحتی خیس نمی‏شود و آب جذب نمی‏کند و درصد بالایی از نفوذ باد نیز جلوگیری می‏کند، پس فقط برای هوایی بدون بارندگی یا بارش خفیف مناسب هستند . لکن برای شرایط بسیار سخت به لحاظ بارندگی یا فعالیت طولانی در بارش مناسب نیست.

 

 

فعالیتهای نصف روزه در تابستان

برای یک فعالیت نیمروزی در فصل تابستان ما یک سیستم دولایه را پیشنهاد می کنیم؛ تا زمانی که هوا گرم است و خیلی از شهر و امکانات شهری دور نشده‏اید، نیازی به حمل لباس‏های بسیار گرم نیست. اما توجه داشته باشید که امکان وزش باد یا حتی بادهای شدید در روزهای گرم تابستان هم وجود دارد. بنابراین استفاده از یک بلوز آستین بلند از جنس پشم یا الیاف  مصنوعی به عنوان لایه اول به همراه یک بادگیر سبک و کم حجم، کافی و مناسب است.

 

 

 

image001
فعالیتهای یک یا چند روزه در تابستان (باحمل کوله‏پشتی)

ممکن است شرایط آب و هوا شما را یک فعالیت یک یا چند روزه در کوهستان و طبیعت، با پیشامدهای غیرقابل پیش‏بینی و متغیر از قبیل باد، طوفان، رعد و برق و کاهش دما در ارتفاع غافلگیر کند. بدون تجهیزات کافی مواجهه با چنین شرایطی نه تنها ناخوشایند است، بلکه خطرناک هم هست. بنابراین بهتر است قدری محتاط تر عمل کنیم و برای هر شرایطی آماده باشیم. پیشنهاد ما استفاده از یک سیستم سه لایه است: لایه اول همانند فعالیت نیمروزی می‏تواند یک بلوز آستین بلند یقه زیپ دار از پشم مرینوس یا الیاف مصنوعی باشد بعلاوه یک لایه میانی نسبتاً گرم با وزن مناسب که با یک بالاپوش سبک ضد باد و آب کامل می‏شود. برای اطمینان بهتر است یک کلاه گرم هم همراه داشته باشید

 

 

 

image002

فعالیتهای زمستانی

برای هوای سردتر و فعالیتهای که با رطوبت بیشتری سرو کار داریم مثل یخ نوردی یا اسکی یا کوهنوردی حرفه‏ای، یک سیستم چهار لایه بهترین عملکرد را دارد و به شما این امکان را می دهد تا هنگام فعالیت زیاد در روز خنک و هنگام توقف در هوای سرد گرم بمانید. لایه ها را می توان متناسب با شرایط کم یا زیاد کرد. یک لایه اول از الیاف مصنوعی یا پشم مرینوس به علاوه یک لایه میانی با وزن کم یا متوسط از پشم ، البته در سیستم چهار لایه لازم نیست تا لایه میانی به گرمی سیستم سه لایه باشد چراکه شما از یک لایه جداگانه برای عایق گرمائی استفاده می کنید. اندازه لایه عایق گرمائی باید به گونه‏ای باشد که بتوان آن را روی لایه‏های زیرین پوشید، که معمولاً از جنس پر یا الیاف مصنوعی است. گرچه الیاف مصنوعی سنگین تر و حجیم تر هستند ولی در فعالیتهای که امکان خیس شدن وجود داشته باشد تحمل وزن و حجم الیاف مصنوعی منطقی تر به نظر می رسد چراکه پر در حالت خیس هیچ کاربردی نخواهد داشت. لایه آخر یک لایه سخت است که با انتخاب جنس‏های گورتکس یا مشابه آن شما را در برابر عوامل خارجی محافظت می‏کند.

 

 

image003

 

 

 

 

انتخاب جنس لباس

لباس‏های مناسب فعالیت‏های هوای آزاد از الیاف مختلفی ساخته می شوند که هر کدام آﻧﻬا دارای مزایا و اشکالات خاص خود هستند. بطور کلی الیاف گوناگونی با توجه خصوصیات، مزایا و معایب، در ساخت لباسهای مختلف و سایر تجهیزات کوهنوردی استفاده می‏شوند.

الیـاف طبیـعی :

در گذشته تنها پوشاک موجود کوهنوردی، لباس‏های با الیاف طبیعی بودند. پنبه، پشم و پر از مهمترین این الیاف هستند. هر چند این الیاف خوب کار می کنند، اما اغلب مستعد جذب آب به خود هستند که در بسیاری از موارد یک امتیاز منفی است.

  •  پنبه:پنبه یا کتان در صورت خشک بودن مناسب و راحت است، اما در صورت خیس شدن خاصیت عایق بودن خود را از دست می‏دهد و معمولاً برای خشک شدن به زمانی طولانی احتیاج دارد. به دلیل این خواص، اتکا به لباس کتان یا پنبه‏ای برای گرم شدن یا گرم ماندن کار خطرناکی است. در بسیاری از تراژدی های سرمازدگی، کتان نقش اصلی را بازی می‏کند. اما، در هوای گرم لباس پنبه‏ای عامل تهویه و خنک شدن خوبی است و می‏تواند محافظ خوبی در مقابل خورشید باشد. در روزهای گرم پیراهن خیس به تن کنید تا بخار آب آن باعث خنکی شما بشود.
  • پشم:نسبت به پنبه رطوبت کمتری به خود جذب می‏کند و آب کمتری در خود نگه می‏دارد، بنابراین برای خشک شدن هم به زمان کمتری احتیاج دارد. زمانی که  پشم خیس می‏شود، الیاف آن مانند پنبه به هم نمی‏چسبند و از این رو کماکان مقداری هوای مرده بین الیاف آن باقی می‏ماند و هم چنان می‏تواند لایه عایق مناسبی باشد. این خاصیت عدم چسبندگی الیاف پشم در هنگام خیس شدن باعث می‏شود تا ماده اولیه خوبی برای جوراب باشد. اشکال اساسی پشم در وزن سنگین و حجم آن است. لباس‏های پشمی به شیوه‏های مختلفی تولید می شوند. هر چه مرحله تولید آن کوتاه‏تر باشد (یعنی به پشم خام نزدیکتر باشد) عایق بهتری در مقابل آب خواهد بود. پشم باعث تحریک خارش می‏شود، اما بعضی از انواع آن (مثل مرینوس) در تماس با پوست خیلی نرم و راحت هستند. همچنین پشم قابلیت جذب رطوبت بیشتری نسبت به الیاف مصنوعی دارد. بعلاوه الیاف پشم در تماس با حرارت مانند الیاف مصنوعی ذوب نمی‏شوند و لباس پشمی در تماس با سطوح لغزنده مثل برف، اصطکاک بیشتری تولید می‏کند که نکته مثبتی در هنگام ترمز کردن بر روی سطوح شیبدار است.
  • پر:پر غاز با کیفیت، گرمترین ماده عایق و گرمایی با وزن کم است. این ماده همچنین قابلیت فشرده شدن زیادی دارد و هر چقدر هم که کوچک و فشرده شود، بعد از بازکردن، خیلی سریع هوا را دربین خود ذخیره می‏کند و از این‏رو بسیار گرم است. این خواص باعث محبوبیت پر برای تولید کت و انواع کیسه خواب شده است. پر خوب گران است، ولی دوام بیشتری نسبت به بسیاری مواد عایق دیگر دارد. متأسفانه پر به محض اینکه خیس شود، همه خواص خود را از دست می دهد و خشک کردن آن در شرایط رطوبتی تقریباً غیرممکن است.  پر را باید از رطوبت و نم حفظ کرد.

الیاف مصنوعی :

امروزه الیاف مصنوعی به صورت گسترده‏ای جایگزین الیاف طبیعی در لباس‏های کوهنوردی شده‏اند. خیلی از این الیاف ها دارای خاصیت هیدروفوبیک (hydrophobic) (یعنی تمایل به جذب آب کمتر) هستند. لباس‏های ساخته شده از الیاف مصنوعی هم مقداری رطوبت به خود جذب می کنند، اما این رطوبت بین رشته‏ها و الیاف‏ها جای می‏گیرد، نه درون آﻧﻬا! وقتی این گونه لباس‏ها خیس شوند، می توان آﻧﻬا را چلاند، بقیه آب خیلی سریع تبخیر خواهد شد.

    • پولیستر و پولی پروپیلن:

این الیاف در جذب عرق بدن به شکل فتیله‏ای عمل می‏کند و چون آب را به خود جذب نمی‏کنند، برای لایه مجاور پوست مناسب‏اند. لباس‏های زیر از جنس پولی پروپیلن خوب عمل می‏کنند ولی تا حدی خارش‏آور هستند و پس از گذشت مدتی از پوشیده شدن آﻧﻬا، بوی نامطبوعی ایجاد می‏کنند. از این‏رو پولیستر تا حد زیادی جایگزین لباس‏های زیر از جنس پولی پروپیلن شده است. الیاف پولیستر در تماس با پوست، هم احساس نرمی ایجاد می‏کنند و هم بوی نامطبوع کمتری تولید می‏کنند. بعلاوه زمانی پولیستر و پولی پروپیلن که در مجاورت پوست استفاده می شوند، می توانند به عنوان عایق خوب هم عمل کنند. لباس زیرهای بلندی با وزن بیشتر در این مورد وجود دارند. همچنین ژاکت و شلوارهایی از الیاف بافته شده به شکل لباس های کلفت و یا لباسهای گشاد و راحت پولیستر وجود دارند. این لباس ها هر چند سبک هستند ولی مقاومت آﻧﻬا در مقابل باد کم است و بعضی از آﻧﻬا هم حجیم هستند.

    • نایلون:این الیاف مصنوعی در اشکال زیادی تولید می‏شود و از این‏رو به عنوان یک الیاف چند منظوره در دنیا مطرح است. در فعالیت‏های کوهنوردی و فضای آزاد، الیاف نایلونی عمدتاً در لباس‏های لایه بیرونی استفاده می شوند. انواع مختلف نایلون دارای خصوصیات متفاوتی هستند؛ بعضی از آﻧﻬا در مقابل باد خوب مقاوم هستند، بعضی دیگر  لیز و نرم هستند. اما همه آﻧﻬا به داشتن قدرت و دوام معروف هستند. یک نقص در رابطه با نایلون اینست که (اگر خوب عمل نیاورده شده باشد) آب را به خود جذب می‏کنند و خشک‏شدن آﻧﻬا هم به آهستگی صورت می‏گیرد. زمانی که دو یا چند الیاف با هم مخلوط میشوند، خواص ﻧﻬایی الیاف ترکیب شده، مابین خواص الیافی که به عنوان مواد اولیه مصرف شده اند، قرار دارد.
    • الیاف ضد آب:

کاپشن شلوارهای ضدآب معمولاً از جنس نایلون و یا مواد ترکیبی نایلونی هستند. البته نایلون به تنهایی ضد آب نیست، از این رو لباس‏های ضدآب این گروه خاصیت واترپروفی خود را از سایر الیاف و یا دیگر شیوه‏های تولید و عمل آوردن الیاف مصنوعی بدست می آورند.

    • الیاف ضد آب– غیرتنفسی:

آسان‏ترین روش این است که لباس‏ها را با یک لایه پولی اورتین بپوشانند. این یک لایه غیرتنفسی سبک و نسبتاً ارزان است ولی در مقابل سایندگی و کپک‏زدگی چندان مقاوم نیست. هر چند چنین لایه‏ای مانع نفوذ و ورود باران از خارج می‏شود، اما در مقابل سد راه عرق و بخار متصاعد از بدن هم هست. اگر در حال فعالیت سخت باشید، بدن عرق و بخار تولید می‏کند که باعث خیس شدن لایه عایق می شود. چنانچه لیوان چای گرم در ظرف یک بار مصرف داشته داشته باشیم و روی ان یک درپوش پلاستیکی بگذاریم، بخار چای باعث تعرق درپوش از درون می‏شود. بدن شما به نوعی مانند چای گرم است. اگر عرق بدن راهی برای خروج از لایه رویی نداشته باشد، شما خیس خواهید شد.

    • الیاف ضدآب- تنفسی:

این الیاف جهت کاهش مشکل حبس شدن رطوبت در بیرون و داخل طراحی شده است. در هر سانتی‏متر این لایه نایلونی میلیاردها سوراخ ریز تعبیه شده است. مولکول‏های بخار آب حاصل از تعرق بسیار کوچکتر از خود آب هستند و از این سوراخ‏ها به بیرون رانده می‏شوند. حفره‏های روی این لایه برای عبور آب به شکل بخار به اندازه کافی بزرگ هستند، ولی جهت ردشدن آب به شکل مایع و یا باران بسیار کوچک هستند. بنابراین لایه ذکر شده در عین حال که ضدآب باقی می‏ماند، تنفس هم می‏کند. بدون هیچ تعجبی، لایه‏هایی این چنینی بسیار گرانتر از لایه‏های پوششی معمولی هستند. مانند بسیاری از تجهیزات کوهنوردی، لایه‏های پوششی ضدآب- تنفسی هم در مارک‏های مختلف تولید و عرضه می شوند. از این رو در اغلب موارد باید با فروشنده جهت کسب اطلاعات مشورت کرد.

    • الیاف چسباندنی ضدآب- تنفسی ممبرانی:

این ممبران‏ها که معروفترین آﻧﻬا گورتکس است، مانند لایه پوششی ضدآب- تنفسی سوراخ‏های میکروسکوپی ریزی در سطح لباس هستند. ممبران ها براساس همان تئوری که در مورد لایه پوششی ضدآب- تنفسی بیان شد عمل می کنند. اما در اینجا این لایه پوششی به صورت جداگانه بر روی نایلون تولید می‏شود. لباس‏هایی که با استفاده از لایه‏های این چنینی درست می‏شوند، از لباس‏های دارای لایه پوششی ضدآب-تنفسی گران‏تر هستند. اگر در نگهداری آﻧﻬا دقت شود، هر دو نوع این لباس‏ها می‏توانند مدت زیادی دوام بیاورند. هر چند الیاف ضدآب- تنفسی، تکامل یافته‏تر از لایه‏های قدیمی نایلون هستند، اما چیز کامل و ایده آلی نیستند. اگر فعالیت زیاد و سختی داشته باشید، بدن شما عرق زیادی تولید میکند و لایه خارجی لباس از درون خیس می شود. از انجا که بخار عرق تبدیل به مایع شده است، بنابراین مواجه با همان مسئله قدیمی خواهید بود. رفع آب در سطح خارجی هم می‏تواند تولید مشکل کند. اگر آب باران آنقدر نباشد که آب روی لباس حرکت کند و به پائین بلغزد، بنابراین سطحی خارجی لباس را می پوشاند و سوراخ ها را کیپ می کند و به مقدار زیادی جلوی تنفس کردن لباس را می گیرد. اغلب لباس‏های ضد آب- تنفسی در قسمت ضدآب خود خوب عمل می کنند، اما طرح های مختلف آﻧﻬا بر روی تهویه آنان تأثیر می گذارد. این مسئله می تواند در رابطه با تکنیک ساختمان آﻧﻬا و چیزهایی مثل زیپ ها، زیربغل‏ها و شکل ان در قسمت بالاتنه باشد. قدرت تنفسی اضافه معمولاً با بالارفتن قیمت هم همراه است.

 

• انواع لباس کوهنوردی:

در هوای سرد ، لباس‏های زیادی مورد احتیاج است. لباس‏های نیم تنه بالایی عموماً شامل زیرپوش‏های بلند، پیراهن‏های پشمی یا الیاف مصنوعی، جلیقه از جنس پولار، کت پر و یا لباس‏های انباشته شده از الیاف مصنوعی است؛ برای نیم تنه پائینی می‏توانید از زیرشلوار گرم بلند یا شلوار پشمی، الیاف ترکیبی، استرچ، نایلون بافته شده یا پولار استفاده کرد. در شرایط آب و هوایی سرد می توان از لباسهای عایق و گرمایی سرتاسری (مثل لباس های اسکی) استفاده کرد.

    • زیرپیراهن و عرق گیر

حفاظت در مقابل سرما را می‏توان از زیرپوش بلند در لایه مجاور پوست شروع کرد. الیاف «فتیله‏ای»  پولی پروپیلن و پولیستر در این رابطه بسیار محبوب هستند. بعضی از کوهنوردان هم پشم را ترجیح می‏دهند. این لباس‏ها باید به اندازه کافی بلند باشند تا بتوان آﻧﻬا را درون شلوار زد و یا روی شلوار انداخت. فاصله بین شلوار و لباس‏های لایه بالایی باعث فرار گرمای با ارزش بدن می‏شود. لباس زیر و عرق گیرهای یقه‏دار هر چند وزن بیشتری را تحمیل می‏کنند ولی باعث گرمای بیشتری می‏شوند. زیرپوش‏های  بلند تیره در زیر نور آفتاب حرارت زیادی به خود می‏گیرند و سریعتر خشک می‏شوند. لباس‏های با رنگ روشن برای روزهای گرم مناسب هستند و بلندی آﻧﻬا باعث حفظ پوست بدن از آفتاب و یا حشرات می شود.

 

 

image004

 

 

پیراهن کوهنوردی

پیراهن کوهنوردی باید راحت و بلند باشد، مانع حرکت آزادانه دستها و عضلات بدن نگردد و تنفس براحتی انجام شود. در کوهستان از پیراهن با یقه سفت و زبر استفاده نکنید؛ در تابستان از پیراهن ترکیب نخ و الیاف و در زمستان از نوع کرکی، پشمی یا الیاف استفاده نمائید. پیراهن کوهنوردی معمولاً دارای جیبهای بیشتری است و هرگز آستین کوتاه نمی‏باشد، چراکه پیراهن آستین بلند در کوهستان، بخصوص در معابر سنگی از آسیب و خراشیدگی دست و بازو جلوگیری کرده و پوست بدن را محافظت می‏نماید. در زمستان می‏توان از بلوز یقه اسکی استفاده نمود، که نوع پشمی آن مطلوبتر است و علاوه بر نگهداشتن حرارت در بدن عایق سرما بوده و بدن بخوبی تنفس می‏نماید.

 

 

image005

 

عرق گیرهای نخی و لباس‏های جین خود را در خانه بگذارید و در کوهستان‏های سرد از آنها استفاده نکنید.

کت گرم کوهنوردی

کت گرم کوهنوردی از تجهیزات ضروری برای کوهنوردی است، معمولاً دارای کلاهیست که تمام سر و گردن را می‏پوشاند، البته نوع بدون کلاه ان هم موجود می‏باشد. معمولاً از جنس‏های الیاف پولیستر، پرقو یا پولار دوخته می‏شود، نوع پر آن در بازار گران قیمت تر می باشد و بدن کوهنوردان را به خوبی گرم نگاه می دارد. سعی کنید در موقع انتخاب کمی گشادتر از کت معمولی باشد، تا بتوانید آن را روی همه لباسها بپوشید.

 

 

image006

 

 

بادگیر

اندازه بادگیر باید به حدی باشد که بتوان سایر لایه ها را هم در زیر آن به تن داشت، بدون اینکه حالت فشردگی پیش بیاید و یا مانع حرکات و انعطاف بدن شود. بادگیر باید دارای کلاه با یک نقاب، و در قسمت گردن دارای ریسمان‏های کشیدنی برای کوچکتر کردن قسمت صورت باشد، تا باران صورت و گردن را خیس کند. کلاه بادگیر باید آنقدر بزرگ باشد که بتوان یک کلاه ایمنی در زیر آن بر سر گذاشت، ولی در عین حال بزرگی ان باعث محدود شدن دید (مخصوصاً در جوانب) نشود. دارای قابلیت بازشدن و تنظیم کردن در قسمت جلو، کمر، زیربغل، جوانب و سرآستین ها باشد تا بتوان تهویه در لباس بوجود آورد و یا انرا محکم بست. دندانه های زیپ ها بزرگ و مقاوم باشند و روی زیپ دارای زبانه باشد تا انرا از خیس شدن حفظ کند ولی اجازه تهویه لباس را بدهد. بعضی از زیپ ها از جنس ضدآب هستند. درزها و دوخت های ان خوب ضدآب و عایق و محکم باشند.دسترسی به داخل جیب ها با دستکش و در حالیکه کوله را به پشت دارید، آسان باشد. جیب ها باید دارای درپوش مناسب برای محافظت از باران باشند. قد ان به اندازه کافی بلند باشد و تا زیر قسمت کمر شلوار را بپوشاند و در این قسمت دارای یک بند کشیدنی باشد تا قسمت پایین تنه را کیپ کند. آستین ها قسمت مچ را کاملاً بپوشانند. چسبانک، قزن قفلی و گیره های مخصوصی قسمت مچ را کاملاً کیپ نگه دارند.

 کاپشن بارانی

بارانی‏ در مدل‏های مختلفی تولید می‏شود. نوع استاندارد آن دارای زیپی کامل در جلو است که تهویه آن آسان‏تر است. بسیاری از کوهنوردان که خواستار وزن و حجم کمتر و مقاومت بیشتر در مقابل باد هستند، انوراک (ژاکت های بدون زیپ سراسری جلو) را ترجیح میدهند. هر نوع بارانی که تصمیم گرفتید بخرید، قابلیت تنفسی بودن الیاف آن را بررسی کنید. 

گرم کن زیرشلواری

گرمکن و زیر شلورای باید گرم و نرم انتخاب شود و عضلات بدن براحتی در آن حرکت و تنفس نمایند. در ارتفاعات بالا بهتر است زیرشلواری نرم پشمی اختیار نمود. در کوهنوردی بلندمدت در ارتفاعات برای حفظ و گرم ماندن عضلات پا، استفاده از گرمکن اجتناب ناپذیر است.

 

 

image007

 

شلوار کوهنوردی

یکی دیگر از وسایل لازم در کوهنوردی شلوار مخصوص کوه است، که البته کمتر به آن توجه می شود. بارها شنیده‏ایم که می‏گویند شلوار کوهنوردی با شلوار معمولی فرق ندارد، اما باید گفت ممکن است این نقل قول صرفاً در راهپیمائی‏های ساده صادق باشد، ولی تجربه ثابت کرده است که وجود شلوار کوهنوردی در مسیرهای سنگی و فنی کوهستان اجتناب ناپذیر است. یکی از خصوصیات این شلوار این است که قسمت شکم و تهیگاه و کلیه های کوهنورد را جمع و جور نگه می‏دارد و با بستن بند پائین شلوار اجازه فعالیت بیشتری به عضلات پا داده می شود. و پاچه آن مانند شلوارهای شهری دست و پاگیر نبوده و به سنگ و کلوخ کوهستان گیر نمی‏کند و در ﻧﻬایت بدن براحتی در آن تنفس می‏کند.

 

image008

شلوار گرم کوهنوردی

از نوع الیاف پولیستر، پلار و پرقو دوخته می‏شود که بسیار گرم و راحت است، موارد استفاده آن در ارتفاعات بالا و مناطق سردسیر و برنامه‏های زمستانی است و از هر طرف دارای زیپ است تا پوشیدن آن براحتی انجام شود. جنس پارچه آﻧﻬا باید از الیاف بهم فشرده درست شده باشد، تا در مقابل باد و سائیدگی مقاوم باشند، پشم و ترکیب پشم و مواد‏مصنوعی در این زمینه خوب عمل می کند. شلوارهای پولار هر چند وزن کمتری دارند ولی در مقابل سائیدگی و باد مقاوم نیستند. سعی کنید شلوارهایی انتخاب کنید که در قسمت نشیمنگاه و زانوها دارای لایه‏های اضافی باشد و دارای زیپ‏هایی باشد تا حتی زمانی که کرامپون یا اسکی به پادارید بتوانید آﻧﻬا رابه تن کنید.

شلوار بارانی

این لباس‏ها باید دارای زیپ سراسری باشند تا در حالی که کرامپون، کفش یا اسکی به پا دارید، بتوانید آﻧﻬا را ازتن در بیاورید و یا به تن کنید. از انجایی که شلوارهای بارانی در مقایسه با کاپشن بارانی کمتر پوشیده می شوند (چرا که بیشتر مواقع گترها کافی هستند) و این شلوارها در عبور از مناطق دارای درختچه و گیاه و یا سْرخوردن روی برف از بین می روند، بنابراین خرید شلوار بارانی از جنس غیرقابل تنفسی باعث صرفه جویی در پول شما می شود. بعضی از کوهنوردان (مخصوصاً در هوای سرد) از شلوارهای ضد آب – تنفسی دارای بندهای روی شانه به عنوان قسمت پائینی لایه بیرونی استفاده می کنند. بعضی از این شلوارها دارای لایه عایق گرمایی هستند که مناسب استفاده در برنامه های خیلی سرد است. این شلوارها به طور قابل ملاحظه‏ای گرمتر از شلوار بارانی هستند، چرا که قسمت بیشتری از بالاتنه را می‏پوشاند و از ورود برف در قسمت کمر جلوگیری می‏کند.

شلوارک

بعضی از کوهنوردان شلوارک‏های کوتاه تا زانو و بالای گتر را ترجیح می‏دهند تا هم راحتی عمل داشته باشند و هم تهویه صورت بگیرد و از خیس شدن پاچه‏های شلوار بر اثر درگیری با برف و آب جلوگیری کنند.

کلاه

 

 

 

Hat 1

 

 

 

 

 

HAT 2

 

 

 

    • یک ضرب المثل قدیمی می‏گوید: “اگر پاهایتان سرد است، یک کلاه به سرخود بگذارید.”  بدون کلاه، سرانسان مانند یک رادیاتور عمل می‏کند که نصف گرمای بدن از آن خارج می‏شود. زمانی که بدن سرد می شود، سیستم داخلی بدن انتقال خون به دستها و پاها را کاهش می‏دهد و آن را برای گرم نگهداشتن نقاط حساس و مهم (از جمله سر) حفظ می‏کند. زمانی که کلاه بر سر خود می‏گذارید، این اثر بر عکس می شود. کوهنوردان معمولاً چند نوع کلاه مختلف با خود دارند. همراه داشتن چند کلاه باعث می‏شود که بتوان سریع خود را با تغییرات حرارت تطبیق داد. جهت جلوگیری از بدشانسی و برده شدن کلاه توسط باد به قعر دره‏ها سعی کنید که  آن را با ریسمانی به لباس خود گره بزنید و یا بدوزید. کلاه‏های عایق و گرم معمولاً از جنس پشم، پولی پروپیلن و یا پولار هستند. کلاه‏های توفان که تمام گردن و سر را می‏پوشانند، دارای کارکردهای چند جانبه هستند و می‏توان در سرمای زیاد آﻧﻬا را به شکل کامل استفاده کرد و زمانی که هوا گرم‏تر میشود با تاکردن و بالا زدن ان، تهویه بهتری برای قسمت یقه و گردن ایجاد کرد. سعی کنید که دو کلاه با خودتان داشته باشید. یک کلاه اضافی مانند یک زیرپوش اضافی، حرارت بیشتری تولید می‏کند و وزن آن هم زیاد نیست. جنس بعضی از کلاه‏های ضدباران از پارچه ضد آب- تنفسی است که باعث تهویه بیشتر می‏شود. کلاه‏های آفتاب‏گیر مدور با لبه‏های عریض باعث ایجاد سایه روی گردن و گوش‏ها می‏شوند و بین صعودکنندگان محبوبیت زیادی دارند. یک کلاه نقاب‏دار دارای بند هم می‏تواند برای این منظور به کار رود که نقاب آن باعث ایجاد سایه روی چشم‏ها می شود و شیشه‏های عینک را از برف و باران محافظت می کند. بنابراین استفاده از کلاه در کوهنوردی چه در تابستان و چه در زمستان لازم است.
    • دستکش

 

 

Gloves

 

 

شاید انگشتان سخت‏ترین قسمت بدن برای گرم‏کردن باشند، چرا که در شرایط سخت و سرد، خون آﻧﻬا به قسمت‏های دیگر بدن ارسال می‏شود. متأسفانه این تغییر مسیر جریان خون باعث اختلال در کارهایی که انجام آﻧﻬا از طریق انگشتان صورت می‏گیرند مثل کشیدن زیپ یا گره زدن می‏شود که به نوبه خود می‏تواند باعث کندی حرکت گروه در هنگامی که احتیاج به سرعت بیشتر برای پیداکردن پناهگاه دارند، بشود. برای پیداکردن دستکش یا دستکش دوانگشتی مناسب برای خود باید تجربه بدست آورد و بهترین آﻧﻬا را انتخاب کرد. برای تصمیم گرفتن در این مورد باید توافقی از ضریب‏های گرمایی و خوش‏دستی دستکش را به حساب آورد. بطور کلی حجیم بودن دستکش به معنی گرم بودن آن و کاهش خوش‏دستی است. هرچقدر صعود فنی‏تر می شود، مسئله سازگاری این دو ضریب هم برجسته می شود. سیستم پوشیدن لایه ای را در مورد دستکش هم می توان بکار برد. اولین لایه می‏تواند یک دستکش پنج انگشتی باشد و برای لایه اضافی از یک دستکش دو انگشتی استفاده کرد. دستکش‏های دو انگشتی گرم‏تر از دستکش‏های معمولی هستند، چرا که انگشتان در آﻧﻬا کنار هم قرار می‏گیرند و یکدیگر را گرم می‏کنند. دستکش هم مانند لباس‏های گرمایی، باید از الیافی ساخته شده باشد که در صورت خیس شدن، خاصیت گرمایی خود را حفظ کنند. دستکش‏های مناسب معمولاً از جنس الیاف مصنوعی، پشم+الیاف مصنوعی و یا پشم هستند. روکش دستکش‏های شما باید انقدر بلند باشد که بتواند ١٠ تا ١۵ سانتی‏متر از آستین بادگیر و یا کاپشن شما را بپوشاند و برای بسته‏شدن به دوردست دارای بندهای چسبی باشد. به دستکش یا روکش دستکش خود ریسمان ایمنی بدوزید و آن را به لباس خود وصل کنید. با این کار هنگام صعود از صخره‏ها و یا زمانی که باید دستکش های خود را در بیاورید، ترسی از پائین افتادن آﻧﻬا نخواهید داشت. در مدتی که در کمپ هستید، استفاده از دستکش‏های استرچ و یا دستکش‏هایی که در قسمت نوک انگشتان سوراخ هستند، کارکردن دستها آسان‏تر می‏کنند و احتیاج به درآوردن کامل آﻧﻬا در حین کار نیست. توجه داشته باشید که اکثر الیاف مصنوعی بر اثر حرارت دیدن ذوب میشوند. زمانی که در هوای سرد سنگنوردی می کنید و تمایل به پوشاندن سرانگشتان خود ندارید و می خواهید که انگشتان شما سنگ‏ها را لمس کنند، یک دستکش بدون نوک انگشتان می تواند مناسب کار شما باشد. بعضی از کوهنوردان هم چند جفت دستکش استرچ با خود دارند و هر زمان که دستکش آﻧﻬا خیس شد با جفتی دیگر عوض میکنند. از دستکشهای چرمی در هنگام کارکردن با طناب مثل فرود یا حمایت کردن استفاده می‏شود. با این دستکش‏ها می‏توان طناب را بهتر چسبید و در صورت ترمزکردن با طناب به هنگام سقوط، باعث داغ شدن طناب و سوختن آن نمی‏شوند. در صورت خیس شدن قابلیت گرمایی ندارند و خشک شدن آﻧﻬا هم به آهستگی صورت می‏گیرد.

جوراب

 

 

 

 

Socks

 

 

 

 

 

جوراب باعث بوجود آمدن یک لایه در زیر پا می‏شود و پا را گرم می‏کند و از اصطکاک بین پا و کفش جلوگیری می‏کند. جورابهای نخی به سرعت خیس و از آب اشباع می‏شوند و به پا می‏چسبند و پوست پا را نازک می‏کنند و باعث بروز تاول می‏شوند. اگر کفش‏هایتان قابلیت تنفس کردن و بیرون دادن بخار و عرق پا را ندارند، تا زمانی که کفش‏ها را در نیاورده باشید، عرق پا در کفش‏ها جمع می‏شود. جورابهای از جنس الیاف مصنوعی (مثل پولیستر، نایلون و آکریل) سریع‏تر از جورابهای پشمی خشک می‏شوند. خیلی از کوهنوردان دو جفت جوراب روی هم می‏پوشند. جوراب مجاور پا یک جوراب نازک نخی است که عرق را از پا دور می‏کند و به نوعی در جریان کار خشک باقی می ماند. جوراب دوم کلفت و ضخیم‏تر انتخاب می‏شود تا بتواند رطوبت عرق پا را از جوراب دیگر جذب کند و تشکیل لایه ای در زیر پا بدهد. بعضی هم یک جفت جوراب نیمه کلفت یا کاملاً کلفت از جنس پشم یا مواد مصنوعی را ترجیح می‏دهند. البته استثناهای زیادی وجود دارد. یک سنگ نورد دوست دارد که کفش‏ها با انعطاف کامل به پای او چسبیده باشند. از این رو اصلاً جوراب به پا نمی‏کند و شاید یک جوراب نازک به پا کند. یک کوهنورد در روزهای گرم ممکن است فقط یک جفت جوراب به پا کند، در صورتی که یک کوهنورد دیگر شاید در زمستان، سه جفت جوراب در یک کفش کاملاً بزرگ به پا کند. هر شیوه‏ای که به کار می‏گیرید، سعی کنید طوری جوراب بپوشید که بتوانید پاهای خود را در کفش تکان بدهید. اگر جوراب اضافی باعث محدودیت گردش خون شود، گرمای اضافی تولید نمی‏کند. قبل از اینکه جوراب خود را به پاکنید، نقاطی که در انجا خطر تاول زدگی وجود دارد، مثل پشت پاها، را با چسب زخم بپوشانید. این کار بخصوص هنگامی که کفش نو خریده‏اید و هنوز جا باز نکرده و همچنین در آغاز فعالیتهای کوهنوردی که پاهای شما هنوز قوی نشده‏اند، بسیار مؤثر است. حنا گرفتن نیز باعث کلفت شدن پوست پا می‏شود و از نظر بهداشتی و مقاومت پا در برابر سرما زدگی خوب و موثر است. جورابهای ضدآب- تنفسی گورتکس در شرایط خیس می‏توانند خیلی راحت باشند. اگر این جورابها را روی یک جوراب معمولی بپوشید، جورابها گورتکس مانند کفش‏های با لایه گورتکس عمل می کنند، با این تفاوت که ساق آﻧﻬا بلندتر و نرم‏تر خواهد بود.

گتر

 

 

 

 

 

 

Gaiter

 

 

 

 

 

در طول فعالیتهای روزانه آب برف، شن و ماسه می‏تواند از بالای کفش وارد آن شوند. گتر می‏تواند حدفاصل بین کفش و شلوار را بپوشاند و اجازه ورود چیزی به درون کفش ندهد. کوهنوردان در زمستان و تابستان گتر را همراه خود دارند چرا که باران، شبنم گل و برف در تمام طول سال باعث خیس شدن شلوار جوراب و کفش می‏شوند. پاهای نمناک، انگشتان سرد، شلوار پاره یا حتی یک سوراخ کوچک در شلوار شما می‏تواند فاجعه به بار آورد. برای اجتناب از سرمازدگی پاها، انتخاب درست گتر اهمیت بسزایی دارد. متداولترین کاربرد گتر جلوگیری از خیس شدن پاها و کفش‏ها است. گتر باید مانع ورود آب و برف آبکی به درون کفش شود. در واقع گتر باید خشکی پا در طول برنامه صعود را تضمین کند. گتر باید گرم هم باشد. پاهای سرد لذت صعود را از بین می‏برد و در موارد بیشماری منجر به سرمازدگی می‏شود. گتر باید ضدآب هم باشد. یک پای خشک از یک پای خیس گرمتر است. لایه اضافی گتر به نگهداری گرمای بدن کمک می‏کند و خطر سرد شدن پاها را تا حد زیادی کاهش می‏دهد. اگر پاها خیس شوند، خون از حد معمول سردتر خواهد شد و انگشتان را گرم نمی‏کند. همچنین گتر باید لباسها را از فرسایش محافظت کند. تجارب بسیاری داریم که سخمه کرامپون به یک شلوار کوه خوب گیر کرده و آن را پاره کرده است. گتری که محکم و خوب ساخته شده باشد مقاوم است و پاره نمی‏شود و اگر پاره شود، بهای یک گتر بسیار کمتر از شلوار کوه یا یک روکش کفش است. از طرفی تقریباً در هر صعود خراشی روی کفش ایجاد می‏شود که وجود گتر مانع از این پیشامد می‏شود. در واقع ارزش گتر به اندازه کاهش قیمت کفش به علت خراشیدگی از رویه یک جفت کفش است. گتر باید کاملاً به رویه کفش بچسبد و روی ان محکم شود و گشاد نباشد تا برف بین رویه کفش و گتر جمع نشود. در این صورت خطر گیر کردن سخمه کرامپون به گتر نیز کاهش می‏یابد. کار گذاشتن کشباف در دور تا دور انتهای گتر که دور کفش قرار میگیرد نیز این خطر را کم می‏کند. افرادی که درشت قامت هستند باید گترها را وارسی کنند که به اندازه کافی بلند باشند. اگر از گتر زیپ دار استفاده می‏کنید، زیپ آن باید از جنس پلاستیکی باشد، زیپهای فلزی در دماهای پایین یخ می‏زنند.

چـند نکتـه بسیار مـهم:

  • توجه داشته باشید که هیچ لباسی به تنهایی مناسب همه کوهنوردان و یا همه شرایط نیست. یک نفر ممکن است سیستم لباسی را انتخاب کند که با سیستم لباس کوهنورد دیگری که وضعیت جسمانی یا سوخت و ساز دیگری دارد، فرق داشته باشد. به همین ترتیب یک کوهنورد همیشه در همه فعالیتهای درون طبیعت از یک سیستم لباس استفاده نمی‏کند. او ممکن است با توجه به فصل و نوع صعود، لباس‏های مختلفی بپوشد. نیازهای شخصی بسیار مهم‏اند. بهترین روش انتخاب لباس برای برنامه‏ها این است که با امتحان، تجربه بدست آورد. اگر در کوهنوردی تازه کار هستید، بهتر است بیشتر از آن چیزی که سیستم لایه ها احتیاج دارند، لباس بردارید تا خودتان را گرم و خشک نگه دارید. فقط زمانی یک لباس را از فهرست وسایل کوله پشتی خود حذف کنید که اطمینان داشته باشید هر شرایطی پیش بیاید، بدون آن لباس هم می توانید زنده بمانید. سعی کنید وزن لباس‏های خود را پائین بیاورید ولی نه به بهای به خطر افتادن سلامتی و ایمنی‏تان. قبل از اینکه روانه برنامه شوید، گزارش وضع هوا را مطالعه کنید و برآورد نمایید با چه شرایط جوی مواجه خواهید شد و سپس بر مبنای آن بار خود را ببندید.
  • هنگام خرید لباس حتماً در مورد آن از فروشنده سؤال کنید و برچسب‏ها و نوشته‏های همراه آن را حتماً بخوانید. کارکرد لباس را حتماً برآورد کنید، مثلاً آیا این لباس در هنگام خیس شدن هم مؤثر خواهد بود؟ به علاوه مسئله قیمت، دوام، استفاده چند منظوره از آن و قابل اعتماد بودن لباس را هم در نظر داشته باشید.
  • لباسهای کوهنوردی اکثراٌ از الیاف مصنوعی و قابل اشتعال تهیه شده‏اند، بنابراین قرار دادن آنها نزدیک شعله آتش، برای خشک کردن، بسیار خطرناک است. این لباسها در تماس با اشیاع داغ نیز آسیب پذیر هستند.
  • عرق، گل و هر گونه کثیفی، الیاف را آلوده و در نتیجه سوراخ‏های تنفسی را مسدود می‏کنند و باعث پائین آمدن قدرت تنفسی لباس می‏شود. بعضی شوینده‏ها و پاک کننده‏ها نیز باعث از بین رفتن لایه‏های لباس می‏شوند؛ پس در رابطه با چگونگی تمیز نگه داشتن لباستان، حتماٌ از فروشنده سوال کنید.
  • گرچه لباس‏های تنفسی باید همیشه تمیز باشند، تا بیشترین کارایی و بیشترین طول عمر را داشته باشند، ولی شستن آن‏ها پس از هر بار استفاده هم نمی‏تواند ایده خوبی باشد، چون حرکت دورانی ماشین لباسشوئی باعث از بین رفتن یا جدا شدن لایه ضد‏آب رویی لباس می‏شود.
  • هرگز لباسهای کوهنوردی خود را اتو نکنید و با آب داغ و مواد شوینده نشوئید. برای شستشو می‏توانید از آب ولرم و شوینده‏های ملایم استفاده نمایید؛ برای خشک کردن، آنها را در سایه قرار دهید تا به آرامی خشک شوند و از پهن کردن آنها در مقابل آفتاب بپرهیزد.
  • در برنامه زمستانی لباسهای خیس خود را ابتدا در چادر آویزان کنید و موقع خواب به داخل کیسه خواب ببرید، تا برای فردا صبح خشک و قابل استفاده باشند. به جورابها و خشک کردن آنها اهمیت دهید و اگر احساس می‏کنید ممکن است تا فردا صبح داخل کیسه خواب نیز خشک نشوند، آنها را موقع خواب زیر پیراهن خود و روی شکمتان بگذارید تا خشک شوند. برف روی لباسهای بیرونی و گترهای خود را قبل از آمدن داخل چادر ابتدا با برس یا فرچه کوچکی که همراه خود می‏برید، پاک کنید تا کل وسایل چادر را خیس نکند و خود لباسها نیز سریع تر خشک شوند.
  • از آنجا لباسهای کوهنوردی از تنفس بالایی برخوردارند، بدن شما هنگام فعالیت کمتر خیس شده و تعرق بدنتان را کمتر متوجه می‏شوید. لذا چنانچه بیش از حد نیاز لباس به تن داشته باشید، با تعرق شدید در حال از دست دادن آب با ارزش از بدن هستید، بدون آنکه شاید احساس کنید. از طرفی پس از توقف برای استراحت چنانچه لباس ضد بادی به تن ندارید، اولین کار پوشیدن آن است، تا باد به بدن مرطوب شما نخورده و سرما شما را فرا نگیرد. چراکه بدن شما برای گرم کردن مجدد و جبران آن باید کالری‏های با ارزشی که برای صعود پس انداز کرده‏اید را مصرف کند. بنابراین کم کردن و اضافه کردن به موقع لباس‏ها در حین صعود یکی از مهارتهای کوهنوردی است، که علی‏رغم بی‏میلی و بی‏حوصلگی در هنگام صعود، باید با تمرین به این کار عادت کنید.
  • تمام گونه های لباس های تنفسی بسیار حساس و ظریف هستند. معمولا کوهنوردان با تجربه از لباسهای ضد باد ارزان‏تر استفاده می‏کنند و لباس تنفسی خود را برای مواقع ضروری نگه می‏دارند ولی آن را همیشه روی کوله می‏گذارند تا در دسترس باشد.
  • اگر پیراهن لایه اول یا میانی انتخاب کرده‏اید که دارای کلاه است، اما این کلاه لباس را گرانتر کرده به نظر من ارزشش را دارد که این هزینه را بپردازید و در برنامه همواره کلاهی برای استفاده سریع در دسترس داشته باشید.

 

باتوم کوهنوردی

 

 

 

Kolang 1

 

 

کلنگ ابزاری مهم در کوهنوردی محسوب می گردد که همراه داشتن آن در زمستان جزء واجبات است

کلنگها قبلا دارای دسته های بسیار بلندی از جنس چوب بودند. در دوره ادوارد ویمپر استفاده از سر کلنگ (شامل نوک و بیلچه) برای برف و یخ کاملا مرسوم شده بود. پس از آنکه چوینارد آمریکایی کشف کرد که نوک دارای انحنا دقیقتر و بهتر وارد یخ می شود و از آن خارج می گردند، نوک کلنگها انحنای کمی بخود گرفتند. در همان زمان هامیش مکلنز اسکاتلندی نوآوریهایی در کلنگ سنتی خود بوجود آورد تا برای صعودهای ترکیبی مناسب گردد. پس از آن طراحی کلنگها دچار تغییرات بنادین دیگری نشد جز اینکه به مرور از ارتفاع دسته آن کاسته شد و مواد بکار رفته نیز بهتر شدند (دسته های چوب جای خود را به دسته های توخالی از جنس آلیاژ اعلا از فولاد و آلومینیم دادند) و سر کلنگ هم ار آلیاژهای مناسب فولاد تهیه می شود در حالیکه در زمان ویمپر از آهن (خالص) بود.

انواع کلنگ :

کلنگهای کوهنوردی و تبرهای یخ به طرز گیج کننده ای (برای افراد تازه کار) در ابعاد و اندازه های مختلف ارائه می شوند که هر یک کارآیی خود را دارد. جز عده معدودی از کلنگهای واقعا عجیب و غریب درکل می توان خانواده کلنگها را به چهار گروه ذیل تقسیم کرد:

۱- کنلگهای مخصوص پیاده روی (Walking axes)

۲- کنلگهای مخصوص کوهنوردی (Alpine axes)

۳- کلنگهای اسکاتلندی (Scottish Winter axes)

۴- کلنگهای مخصوص یخهای پرشیب یا اصطلاحا آبشار یخی (Steep ice axes, cascade axes)

 

 

Axes

 

۱- تبریخ: این نوع از کلنگها مناسب افرادی هستند که علاقه اصلی آنها یخنوردی است. هرچند از کلنگهای اسکاتلندی نیز می توان برای یخنوردی استفاده کرد لیکن استفاده از تبریخهای جدید صعود را به مراتب راحتتر می نماید.

۲- کلنگهای اسکاتلندی (ترکیبی): این نوع کلنگ نسبت به تبریخ ساده تر و درعین حال قوی تر است و برای تحمل فشار زیاد طراحی شده . در اسکاتلند روی کلیه قسمتهای کلنگ جهت یک مسیر متوسط تجدید نظرهایی روی ویژگیهای خاص تبرهای یخ که بیشتر دست و پاگیر هستند تا سودمند صورت گرفت، مانند دسته (قبضه)، ماشه ها و انحنای دسته.

۳- کلنگهای کوهنوردی (آلپاین): این کلنگها همان کلنگهای پیاده روی هستند اما دسته آنها قویتر و نوک آنها دارای انحنای بیشتری است که آنها را برای کوهپیمایی با مسیرهای ساده یخی ایده آل می نماید.

۴- کلنگهای پیاده روی: این کلنگها فقط جهت ابزار ایمنی در کوهپیمایی مفید هستند.

 

انتخاب نوع و اندازه کلنگ:

هر چند این یک انتخاب شخصی است اما انتخاب کلنگ کوهنوردی مناسب معمولا کار راحتی نیست و چه بسا کلنگی که در نظر یکی مناسب است از نظر دیگری کاملا مردود باشد. اگر بتوانید قبل از خرید کلنگی را قرض گرفته یا اجاره کنید تا از عملکرد و تناسب آن با خود مطمئن شوید بسیار خوش شانس بوده اید، اما از آنجا که امید به چنین اقبالهایی کمی دور از ذهن است راهنمایی زیر می تواند الهام بخش شما در این خصوص باشد. در ابتدا باید نوع فعالیت خود را مشخص کنید. اگر قصد یخنوردی و صعود از آبشارهای یخی را دارید بایستی از تبرهای یخ استفاده کنید. برای انتخاب آنرا را (مثل چکش) از ته دسته آن بگیرید و در هوا تکان دهید(یعنی حالتی شبیه به حالت استفاده از کلنگ در یخنوردی). اگر به نظرتان سنگین یا بدحالت آمد یا برعکس زیادی سبک و ضعیف بود، این کلنگ به درد شما نمی خورد و مدل دیگر یا همان مدل کلنگ اما با طول دسته متفاوت را امتحان کنید. اساسا آن چیزی که درست به نظر خواهد آمد وابسته به قدرت و نیروی شماست. کلنگ سنگین باعث خستگی زودرس شما خواهد شد و کلنگ سبک نیز بخوبی در یخ سفت فرو نمی رود. اما در صورتیکه قصد عبور از یخچالها را دارید یک کلنگ کوهنوردی مناسب است. البته می توانید از کنگ پیاده روی نیز استفاده نمایید. به عنوان یک قاعده هرچه شیب مسیر بیشتر باشد طول دسته کلنگ شما نیز بایستی کوتاهتر باشد. طول مناسب طولی است که اگر (با کفشهای خود) بایستید و کلنگ را در دست بگیرید حدود ۵ سانتیمتر با زمین فاصله داشته باشد. در این صورت طول کلنگ برای شیبهای عادی مناسب است.

 

هدلایت

 

 

PETZL-NAO

 

 

حتی اگر تصمیم گروه این باشد که قبل از تاریک شدن هوا مراجعت کنید، ضروری است که جهت موارد اضطراری یک چراغ پیشانی همراه داشته باشید. باتری و لامپ این وسایل عمر جاویدان ندارند، از این رو باتری و لامپ اضافه هم همراه ببرید.
چراغ قوه ها دارای قابلیت نوردهی متفاوتی هستند. بطورکلی هر چه نور بیشر باشد، باتری بیشتری هم مصرف خواهد شد. بعضی از امکانات تکنولوژیک باعث بوجود آمدن چراغ های قویتر با لامپ های هالوژن و یا گزنون شده است. دیودهای نوری معروف به led باعث نور روشن تر، دوام بیشتر و طولانی تر شدن عمر باتری شده اند. هر چند این وسایل از نظر نوردهی قوی نیستند، ولی وزن کم آنها برای کسانی که علاقمند حمل چراغ قوه نیستند، مناسب است.

چراغ پیشانی
این چراغ ها دو دست را آزاد می گذارند و نسبت به چراغ قوه بسیار راحت تر هستند . جهت خرید وسایل نورپردازی باید سرمایه گذاری درستی انجام داد تا وسایلی با کیفیت بالا تهیه کرد. حداقل سعی کنید چراغ هایی تهیه کنید که نسبت به رطوبت و آب حساس نباشند. چراغ قوه های ضد آب، نسبت به قیمت بالای خود ارزشمند هستند، چرا که در هر هوایی می توان آنها را استفاده کرد و اگر ماهها هم بلا استفاده در زیر زمین یا گاراژافتاده باشند، نقاط اتصال و باتری های آنها بدون زنگ زدگی و سالم باقی خواهد ماند.
همه چراغ ها باید دارای کلیدهای محکمی باشند تا بر اثر فشاردرون کوله روشن نشوند . کلیدهایی که در فرورفتگی قرار دارند ویا چراغ هایی که با چرخاندن بدنه روشن می شوند، مناسب هستند. اگر امکان روشن شدن چراغ قوه بر اثر فشاردرون کوله پشتی وجود دارد،می توانید کلید آن را با چسب محکم کنید یا لامپ آن را بیرون بیاورید و یا باتری هارا سرو ته بگذارید.
چراغ های دارای قابلیت تنظیم فوکوس نور بسیار عالی هستند. نورعریض و پخش شده برای انجام کارهایی در فاصله دورتر مناسب است . همیشه مطمئن شوید که لامپ ها و باتری های اضافی که با خود حمل می کنید، کماکان سالم هستند.

انواع باتری ها:

باتری آلکالاین: بهترین باتری برای مصارف عمومی است و در همه جا هم یافت می شود این نوع باتری نسبت به باتری های سربی-روی، انرژی بیشتری در خود ذخیره می کند، مهم ترین مسئله در مورد این نوع باتری ها، افت شدید ولتاژ (و درنتیجه روشنایی) به هنگام خالی شدن آنهاست و عمر آنها توسط سرما خیلی سریع کوتاه می شود. در هوای ۱۸درجه زیرصفر، قابلیت آنها ۱۰تا۲۰ درصد ظرفیت اصلی است.

باتری نیکل- کادمیوم: این نوع باتری ها جهت کارکردن آسانتر هستند، قابل شارژند و در طول مدت عمر خود روشنایی خود را حفظ می کنند و در هوای سرد هم خوب کار می کنند. در هوای ۱۸درجه زیر صفر آنها با ۷۰% ظرفیت اصلی کار می کنند. اما آنها نمی توانند به اندازه باتری های آلکالاین انرژی در خود ذخیره کنند . در برنامه های سفر از باتری های قوی نیکل- کادمیوم استفاده کنید که دو تا سه برابر قدرت باتری های معمولی نیکل-کادمیوم برق در خود ذخیره می کنند و قیمت بالاتر آنها در مقابل قدرت و وزن آنها مسئله ای نیست.

باتری لیتیوم: این باتری ها در مقابل قیمت بالاتری که دارند دارای کارایی بیشتری هم می باشند . ولتاژ این باتری ها در تمام طول عمر آنها یکسان و یکنواخت است و درحرارت ۱۸درجه زیرصفر تقریباً به اندازه درجه حرارت معمولی قدرت دارند . یک باتری لیتیوم نسبت به باتری های هم اندازه و سایز خود می تواند دو برابر برق بدهد، از این رو دقت کنید که باتری لیتیومی که انتخاب می کنید مناسب چراغ شما باشد

 

 

 

 

 

 

 

Headlight

 

 

 

کرامپون

 

 

 

Crampon 1

 

 

وسیله ای فلزی و دارای تیغه های بلند که به زیر کفش بسته می شود و مناسب حرکت بر روی یخ می باشد و به وسیله آن می توان راحت تر روی یخ حرکت نماییم بدون آن که سُر بخوریم. در واقع تیغه ها ایجاد اصطکاک می نمایند.

کرامپونها در سه مدل ساخته می شوند که عبارت است از: کرامپون پیاده روی و کوهنوری، کرامپون صعود بر روی آبشارهای یخی و کرامپون معروف به یخ شکن.

کرامپون صعود، دارای تیغه های اضافی در جلوی پا می باشند و طوری طراحی شده اند که در هنگام صعود به خصوص بر روی آبشارهای یخی در یخ گیر می کنند و فرد را ثابت نگه می دارد. کرامپونها معمولاً قابل تغییر هستند و روی کفش ریگلاژ می شوند و توسط بندهایی محکم به کفش فیکس می شوند و یک کوهنورد با توجه به نوع فعالیتی که انجام می دهد کرامپون مورد نظر خود را انتخاب می نماید.

کرامپون ها در زیر خود دارای تیغه‌های فلزی نوک تیز می‌باشند. این تیغه‌ها با فرو رفتن در یخ و برف مانع سر خوردن فرد می‌شوند. مدل‌های اولیه کرامپون که دارای ده تیغه بودند در سال ۱۹۳۰ جای خود را به کرامپون‌هایی با دو تیغه اضافی در جلو دادند که به کرامپون‌های دوازده تیغه‌ای معروف هستند. تیغه‌های جلوی کرامپون نیاز به کندن جای پا را حذف کردند و به فرد اجازه گام برداشتن بر روی سطح شیب‌دار برفی و یخی را می‌دهند. کرامپون‌های حاضر که جهت فعالیت‌های عمومی کوهنوردی طراحی شده‌اند هم دوازده تیغه و هم مدل‌های سبک‌تر ده تیغه هستند ولی همه آن‌ها دارای تیغه‌های جلویی هستند.

اکثر کرامپون‌ها از فولاد مولیبدیوم- کرم ساخته شده‌اند که آلیاژی بسیار قوی و سبک وزن است. اما بعضی از کرامپون‌ها هم از آلومینیوم هواپیما ساخته می‌شوند که از فولاد سبک‌تر است ولی بسیار ظریف و نرم‌تر از آن است و برای راه رفتن روی سنگ‌ها شکننده است. مسیرهای برفی معمولاُ شامل فواصل کوتاه سنگ و صخره نیز می‌شوند. کرامپون‌ها باید توانایی طی چنین مسیرهایی را داشته باشند اما استفاده زیاد در این مسیرها باعث کند شدن تیغه‌های آن‌ها می‌شود.

گرچه کرامپون وسیله باارزشی در کوه‌نوردی است، ولی تا زمانی که   کفش کوهنوردی با رویه‌ پلاستیکی وارد بازار نشده بود، چندان رایج نبود، چون از بند برای بستن کرامپون روی کفش (که چرمی بودند)استفاده می‌شد و امکان داشت که از جریان خون به پاها جلوگیری کند.

 

 

Crampn 2

 

 

 کیسه خواب

 

 

Kise khab 1

 

 

 

کیسه خواب نیز از وسایل ضروری یک کوهنورد است که بیشتر در برنامه های چند روزه که احتیاج به شب مانی در کوه دارد استفاده می شود .

 خواب یکی از ضروریات انسان مخصوصا برای تجدید قوا می باشد . بنابراین کیسه خواب راحت و نرم و گرم از اهمیت بالایی برخوردار است .

 کیسه خوابها به دو نوع پرو الیاف تقسیم بندی می شوند .

 

 کیسه خوابهای پر که حاوی پر قو هستند از قدیم بسیار مورد توجه بوده اند . تنها نقیصه کیسه خواب پر اینست که اگر خیس شود خشک شدن آن به زمان زیادی نیاز دارد و خیس شدن در زمستان نیز برابر با یخ زدگی  و یا مرگ است ! برای رفع این نقیصه الیاف جدیدی به شکل لوله های تو خالی ساخته  شده و در ساخت کیسه خوابهای جدید و حرفه ای از آنها استفاده می شود . این الیاف با وجود سبکی از حجم بالایی برخوردارند  که بسته بندی در کوله را کمی مشکل می سازد .

 البته این نقیصه نیز در الیاف جدید به نام ترمو لایت  برطرف شده استچون کیسه خواب پر هنوز طرفداران زیادی دارد کمی درباره آن بیشتر توضیح می دهیم . میزان پر موجود در کیسه خواب بصورت درصد کرک و ساقه پر بیان می شود .

 مثلا پر ۶۰/۴۰ یعنی ۴۰ درصد آن ساقه و ۶۰ درصد آن کرک پر است . بدین ترتیب کیسه خوابهای

۷۰/۳۰ و ۸۰/۲۰ و ۹۰/۱۰ و ۹۵/۵ نیز موجود است .  که این نوع آخر بسیار حرفه ای و مخصوص صعودهای بلند می باشد . لازم بذکر است که هرچه درصد کرک پر بیشتر باشد کیسه خواب گرمتر و سبک تر است دمای مطلوب کیسه  خوابها نیز با سه دمای حداقل و راحت و حداکثر بیان می شود . مثلا ۱۰و۱۷- و ۲۵- درجه سانتیگراد یعنی این کیسه خواب برای دمای بین ۱۰ درجه بالای صفر  تا ۲۵ درجه زیر صفر مناسب است ولی ۱۷- درجه  سانتیگراد راحت ترین و مطلوبترین دمای آن است  و نزدیک به دمای حداقل از گرما و نزدیک به دمای  حداکثر از سرما اذیت خواهید شد .

دمای حداکثر یا نهایی تنها از یخ زدن اعضای بدن جلوگیری می کند و شما خواب خوبی در این دما  نخواهید داشت . بنابراین در خرید کیسه خواب به دمای حداقل بیشتر توجه شود . ضمنا هرچه کیسه خواب درصد کرک بالاتری داشته باشد دمای متوسط آن به دمای حداکثر نزدیکتر می شود و  اصطلاحا قویتر است . و باز هم همان حرف تکراری که با توجه به برنامه خود کیسه خواب را تهیه کنید .

یعنی حداقل باید دو کیسه خواب داشته باشید یکی برای بهار و دماهای بالای صفر و یکی برای پاییز و زمستان و دماهای زیر صفر . تابستانها هم که لخت می خوابید تا پشه ها دلی از عذا در بیاورند.

کیسه خوابهایی که در ایران موجود است تا حدود ۴۵- درجه سانتیگراد هستند و جوابگوی آب و هوای ایران هستند . هرچند می توان با افزایش لباس و پوشیدن البسه پر نیز به گرمای بدن افزود .

در مورد طول کیسه خواب حتما از طول بدن شما بلند تر باشد تا در صورت نیاز بتوانید کفش و یا ظرف آبتان را شب در ته آن بگذارید که تا صبح یخ نزند.

 در خانه و زمانی که از کیسه خواب استفاده نمی کنید آن را بصورت باز از چوب لباسی آویزان کنید تا پر های آن پف کند و اصطلاحا نشکند . چون شکستن پر و خوابیدن آنها بر روی هم ازدمای کیسه خواب می کاهد .

نکته :

حتما موقع خواب از لباس زیر خشک استفاده کنید . چون اگر تنها زیرپوش شما بر اثر تعرق خیس شده  باشد و داخل ده تا کیسه خواب هم که برویدباز سرما خواهید خورد.

در صعودهای زمستانی دقت کنید که شب همه با هم به خواب نروید ونوبتی یکی از گروه بیدار بماند تا خدای نکرده در صورت سرمازدگی اعضای گروه بتواند آنها را از خواب احتمالا ابدی بیدار کند.

 

 

kise khab 2

 

چادر کوهنوردی

 

 

Chador 1

 

 

chador 2

 

برای کمپ زدن در زمستان باید دارای پناهگاهی خوب، وسایل گرمایی و مهارت خشک باقی ماندن باشید.

در شرایطی که هوا به سرعت عوض می شود و درجه حرارت هم نزدیک صفر و برف هم کم است ونیز در برنامه های کوتاه مدت و یا شرایطی که باید کمپ را سریع برپا کرد، مطمئناً چادر بهترین وسیله است. در وسط روز و زمانی که خورشید در پشت ابرها پنهان است، حرارت درون چادر می تواند ۲۲تا ۲۸درجه گرمتر از هوای بیرون باشد. تحت این شرایط می توان لباس و کیسه خواب خیس را خشک کرد. پناهگاه هایی که از برف درست می شوند، مثل غار برفی و ایگلو جهت برپا شدن به زمان بیشتر و مهارت و تلاش احتیاج دارند، اما از طرفی قوی تر، جادارتر و حتی در هوای خیلی سردهم گرم هستند.برپایی چادر در زمستان: محل برپایی چادر را به دور از نقاط خطرناکی مانند شکاف یخی، مسیر بهمن و یا نقاب ها انتخاب کنید. شکل وزش باد را در منطقه بررسی کنید اگر برف مانند سنگ سخت است و یا در سطح زمین شکل هایی از برف درست شده است، به معنی بادخیز بودن منطقه است.

 

chador 3

 

 

اما اگرمنطقه حاوی برف پودری یا شل است به منزله آن است که منطقه از باد در امان است و یا برف های جمع شده توسط باد به آنجا آورده شده اند.یک منطقه گود در برف پودری، می تواند پناهگاه خوبی از دست باد باشد ولی شاید مجبور باشید که برف روی چادر را مرتباً پاک نمایید.محل انتخابی حتی المقدور مسطح باشد. منطقه ای که چادر روی آن قرار خواهد گرفت را کاملا برف کوبی کنید تا سطح منطقه بتواند وزن چادر و متعلقات را تحمل کند و بتوانید بندهای چادر را در برف بکوبید. صاف کردن و مسطح ساختن محوطه زیر چادر از لیزخوردن افراد در طول شب جلوگیری می کند و بدین وسیله از نقاط  برجسته و قلنبه سطح زمین خلاص می شوید. اهمیت این نکته زمانی است که تصمیم داشته باشید چند شبی را در آن محل بسر ببرید. چراکه برف زیر چادر بعد از شب اول مانند سنگ سفت می شود و هر برجستگی در سطح آن به صورت یخ زده در می آید. یک بیل با صفحه ای چهار گوش برای تسطیح محل چادر وسیله خوبی است. کوبیدن برف منطقه با «کفش های برف » باعث فشرده شدن سطح برف می شود. اسکی نیز وسیله خوبی برای صاف کردن است. اگر سطح زیر چادر کمی شیب دار است، طوری بخوابید که سر شما در بالای شیب باشد.

 

 

Chador 4

 

 

بعد از برپا کردن چادر، حفره ای به عمق ۳۰سانتی متر در جلوی چادر ایجاد کنید. افراد می توانند هنگام بستن یا باز کردن گتر و در آوردن کفش های خود، راحت در چادر بنشینند و پاهای خود را در این گودال قرار دهند.وسایل پخت و پز و اجاق آشپزی را هم در آن طرف این گودال قرار دهید. در هوای توفانی این گودال محل خوبی برای برای محافظت چراغ از شر باد است و به کوهنوردان اجازه می دهد که هنگامی که در کیسه خواب خود هستند، کمی به جلو بخزند و آشپزی خود را انجام دهند. دالان رودی چادر را می توان روی این گودال برقرار کرد. اگر چادر در معرض باد است، دور آن دیوار هایی از برف ایجاد کنید. این دیوار( که باید بین ۱ تا ۲متر باشد) را در هر نقطه ای در پیرامون چادر می توانید درست کنید تا جلوی برخورد باد به چادر را بگیرد. هرچه قدر دیوار بلندتر باشد باید آن را دورتر از چادر درست کرد. مثلاً یک دیوار یک متری باید یک متر هم از چادر فاصله داشته باشد. این کار به این دلیل صورت می گیرد که باد در قسمت پناهگاه دیوار، برف زیادی را انبار خواهد کرد و این منطقه خیلی سریع پرخواهد شد. ساده ترین و سریع ترین راه برپا کردن دیوار، کندن بلوک های برفی با استفاده از اره برفی و یا قسمت نوک بیل و قرار دادن آنها روی هم هست.

در زمان توفان باید هر چند وقتی سقف چادر را از برف پاک کرد. در اغلب توفان ها مسئله مهم برفی که از آسمان می بارد نیست، بلکه برفی است که توسط باد آورده می شود. در قسمت پناهگاه دیوار و چادر، باد برف زیادی را جمع خواهد کرد.در چادری که حتی تا نیمه در برف فرورفته است، خطر خفگی وجود دارد، مخصوصا که درون آن پخت و پز هم در جریان باشد.علاوه بر این، جمع شدن برف زیاد روی چادر می تواند باعث شکسته شدن تیرک ها و یا فروریختن کل چادر بشود. بطور منظم سعی کنید که برف جمع شده روی دیوارهای چادر را بتکانید و با بیل برف هایی که در قسمت تماس پوش دوم با برف هستند را پاک کنید تا هوا بتواند بین پوش بیرونی و چادر در جریان باشد. دقت کنید که به هنگام برف روبی، با صفحه بیل خود چادر را پاره نکنید. وزن زیاد برف می تواند باعث پاره شدن پوش نایلونی چادر شود. در توفان های قوی و دراز مدت، چادر می تواند در برف جمع شده به دور آن گم شود. شاید هم مجبور شوید که چادر را از محل فعلی آن به روی سطح برف های جدید منتقل کنید.

 

 

 

Chador 6

 

 

آشنایی با طناب کوهنوردی

انواع طناب (ROPE)

طناب یکی از مهترین وسایل کوهنوردی است و در واقع محافظت از جان سنگنوردان را بر عهده دارد. طناب ها باید مورد تائید اتحادیه جهانی انجمن های کوهنوردی ( UIAA) قرار گیرند. البته توصیه می شود از طناب هایی استفاده شود که دارای استاندارد اتحادیه ی اروپا (CE) نیز باشند. طناب های کوهنوردی در قطرهای مختلف ( ۳ ، ۵، ۷ ،۵/۸ ، ۹ ، ۵/۱۰ و ۱۱ میلی متر ) ساخته می شوند. در سنگنوردی طنابهای با قطرهای مختلف کاربرد خاص و متفاوتی  دارد. طناب ها از نظر نوع ساخت به دو دسته قابل کشش  (Dynamic) و غیر قابل کشش (Static) تقسیم می شوند. تمام طناب هایی که با آنها عمل صعود از سنگ انجام می گیرد باید از نوع قابل کشش باشد.

طنابهای قابل کشش (دینامیک) هنگام وارد شدن بار بر روی آنها از خود خاصیت کشسانی بروز می دهند.
طنابهای غیرقابل کشش (استاتیک) هنگام وارد شدن بار بر روی آنها از خود خاصیت کشسانی بروز نمی دهند .

 

Tanab 1

 

ساختمان طناب

بندهایی که در ساخت پارگلایدرها استفاده می شوند از نظر ساختار شبیه طنابهای استاتیک کوهنوردی می باشند.
طناب ها از ۲ بخش تشکیل شده اند:
–  هسته
– روکش یا غلاف
هسته : بخش اصلی طناب است و به دلیل ساختار خود مسئول ویژگی کشش پذیری (Dynamism) طناب می باشد. به طور مثال در یک طناب ۱۱ میلی متری ، هسته از حدود ۵۵۰۰۰ نخ باریک و بلند از جنس پرلون تشکیل شده است. این ۵۵۰۰۰ نخ در دسته های جداگانه در کنار هم قرار گرفته و هسته را تشکیل داده اند. با یک محاسبه ی ساده معلوم می شود که در یک طناب ۱۱ م م  با طول ۵۰ متر، ۲۷۵۰ کیلومتر نخ باریک به کار رفته است.
روکش یا غلاف: به دور هسته بافته شده و آن را از خراش و دیگر عوامل خارجی محفوظ نگاه می دارد . این غلاف محافظ از جنس پلی آمید ساخته شده است. روکش یک طناب از حدود ۳۰۰۰ نخ باریک تشکیل شده است. چنانچه روکش طناب آسیب ببیند، هسته که به رنگ سفید است آشکار شده و این امر هشدار واضحی است برای تعویض طناب.

 

انواع طناب از نظر نوع کاربردی

طنابها با کاربردهای گوناگون ساخته می شوند. به هنگام خرید باید با مطالعه دفترچه راهنمای همراه طناب، به کاربری آن دقت کرد. معمولا طول طنابها بین ۵۰ تا ۶۰ متر است.
تک طناب یا Single Rope  : این رده از طنابها به صورت تک رشته بوده و توانایی مهار سقوط را دارا هستند. این نوع طنابها در صعود های سرطناب استفاده می شوند عبارت است از : ۸/۹ ، ۲/۱۰ ، ۵/۱۰ و ۱۱
نیم طناب یا طناب دوبله Double Rope: از این طنابها به صورت دو رشته برای صعودهای دوطنابه استفاده می شود. هر رشته را می توان داخل یک کارابین انداخت.
طناب دوقلو Twist Rope : در صورت استفاده از این طناب در صعود حتما باید هر دو رشته را داخل یک کارابین انداخت .
کاربرد طنابهای قطر های مختلف
۳ م م : بند چکش، بند حمایت ابزار ( مانند : صفحه ترمز ، هشت فرود ، یومار )
۵ م م : حلقه طنابچه ، طنابچه مخصوص ، گره ی پروسیک ، پله ی رکاب
۷ م م : به صورت دولا برای فرود، برقراری کارگاه ها ، طناب انفرادی
۹ م م : برای صعود و فرود ( به این دو طنابها نیم طناب هم گفته می شود )، استفاده در صعودها دشوار به صورت دولا ( روش دوطنابه )
۸/۹ ، ۲/۱۰ ، ۵/۱۰ و ۱۱ م م : برای حمایت در صعود سر طناب

 

tanab2

 

( توجه کنید که بسیاری از طنابها مقاومتی بیشتر از آنچه در این جدول آمده است دارند اما لازم است همواره در حد مقاوتی مندرج در دفترچه راهنمای آن از طناب استفاده شود)
قطر ( میلی متی )                                        مقاومت ( کیلو گرم ) بدون گره
۸ /۹ تا ۱۱                                                            ۳۵۰۰
۷                                                                        ۱۵۰۰
۵                                                                        ۷۰۰
۳                                                                        ۲۵۰

 

محافظت از طناب

مهمترین مواردی که باید در حفاظت از طنابها به کار رود عبارتند از :
–  قرار دادن طناب داخل یک کیسه ی در بسته ی پارچه ای ( پارچه ای که هوا از منافذ آن عبور کند) و دور از گرد و خاک. نگهداری این کیسه در جای خشک .
–  محافظت از تابش طولانی مدت نور خورشید به آن
–  قرار ندادن طناب در لبه ی تیز سنگها و خودداری از گذاشتن پا بر روی آن
– عدم شست و شوی طناب با مواد شیمیایی. درصورت آلوده شدن طناب به مواد روغنی آلاینده و در صورت نیاز به شست و شو، فقط با آب سرد آن را بشویید و در مجاورت باد، در سایه و دور از حرارت مستقیم قرار دهید تا کاملا خشک شود. اگر محلول شست و شوی اختصاصی طناب که کارخانه سازنده توصیه نموده است موجود بود، از آن استفاده نمایید.
– طناب خود را به کسی قرض ندهید!
– برای طناب خود یک دفترچه درست کنید و کارهایی که با آن انجام داده اید را در دفترچه یادداشت کنید.
– از طناب خود جز برای کوهنوردی استفاده دیگری نکنید.
– هنگام نگهداری از طناب آن را زیر لوازم دیگر قرار ندهید.
– قبل از استفاده از طنابها آن را به دقت بازبینی کنید و پس از اطمینان از سالم بودن، از آن استفاده نمایید.
– در صورت زدگی طناب، حتما ضمن علامت گذاری و یا جدا کردن آن از دیگر طنابهای سالم دیگر کاربران را  نیز با خبر سازید.
– بسته به نوع استفاده و کاربری، هر طناب  عمر مفیدی دارد که بعد از آن باید کنار گذاشته شود. نهایت این عمر ۵ تا ۶ سال است و حتی اگر از طناب استفاده نکرده اید، بعد از این مدت باید آن را دور بیندازید! کلیه ابزار نایلونی برای خود عمر مفیدی دارند و طناب از این قاعده مستثنی نیست. ۳ تا ۴ سال حداکثر زمانی است که می توان از یک طناب استفاده کرد (در بعضی از برنامه ها و صعود ها ). ۲ سال برای استفاده منظم و هفتگی. ۱ سال برای استفاده بیش از یک روز در هفته.

روش های محافظت از طناب سنگنوردی

 

 

tanab 3

 

 

روش جمع نمودن طناب

برای جمع نمودن طناب دو روش کلی وجود دارد که اشکال زیر گویای آن است:

 

 

tanab 44

 

 

 

 

tanab 55

هارنس

 

 کارابین

 

 

 

Carabin 1

 

 

مقدمه:
کارابینها ابزاری هستند که در تمامی رشته های فنی کوهنوردی به طور وسیعی استفاده می شوند. تقریبا تصور انجام کار فنی بدون آنها غیر ممکن می نماید . با پیشرفت و توسعه این وسیله ، مدلهای بیشماری از این وسیله تولید شده و حال سوال اینجاست که چگونه نوع مناسب کارمان را از میان انواع موجود انتخاب کنیم ؟
شناخت انواع کارابین
کارابینها توسط شرکتهای مختلفی تولید می شوند ولی همه آنها باید تحت استاندارد اروپایی EN12275 تولید شوند و به همین جهت آنها را می توان در ۶ گروه مختلف تقسیم بندی کرد .

 

 

 

نوع B (پایه – Basic )

 

 

 

Carabin B

 

اغلب کارابینها در این دسته جای میگیرند.اکثرا شکلی مانند حرف D دارند تا حداکثر استحکام را داشته باشند.شیوه صحیح استفاده از این کارابینها به نوع دهانه کارابین بستگی دارد که می تواند قفل شونده یا غیر قفل شونده باشد. کارابین غیر قفل شونده دارای دهانه ای به شکل صاف یا خمیده است. دهانه صاف برای بسیاری از کارها مناسب است به خصوص برای اتصال به انتهای کوئیک دراو. دهانه خمیده تنها برای اتصال طناب به انتهای دیگر کوئیک دراو مناسب است . اگرچه این خمیدگی اصطلاحا انداختن طناب به داخل کارابین را راحت تر می کند اما باید مراقب خارج شدن تصادفی طناب از داخل کارابین نیز بود و با دقت بیتشری اینکار را انجام داد. کارابینهای غیر قفل شونده دارای وزن کمتری نسبت به مدلهای قفل شونده هستند.
در برخی مواقع نیاز به ایمنی بالاتری داریم و به سراغ کارابینهای قفل شونده می رویم . رایج ترین نوع این کارابین ها ، کارابین قفل شونده پیچی است که باید به صورت دستی با پیچاندن پیچ دهانه آنرا قفل کرد. کارابین های قفل شونده خودکار نیز البته وجود دارد اما سنگین تر و گرانتر هستند. اصولا بسته به تشخیص شما و قوانین مدون آموزشی باید برای امنیت بیشتر در قسمتهایی که نیاز به امنیت بیشتر است از کارابین قفل شونده استفاده کرد مانند اتصال به کارگاه و اتصال به تونیک . درصورت نیاز به کارابین قفل شونده و عدم دسترسی می توانید از دو کارابین غیر قفل شونده به صورتی که دهانه آنها مخالف یکدیگر باشند استفاده کنید.

 

نوع D ( جهتی –  Directional)

 

 

 

 

Carabin D

 

 

این نوع کارابین برای تهیه و اتصال به کوئیک دراو تولید می شود و دستگیره ای در انتهای کارابین برای این اتصال تعبیه شده است. در صعودهای ورزشی معمولا زیاد استفاده می شود.

 

نوع X (تخم مرغی – Oval)

 

 

Carbin X

شکل تخم مرغی این کارابین خاصه صعودهای امداد و نجات است. شکل متقارن این کارابین از جابجایی کارابین زمانی که زیر بار است جلوگیری می کند ، اتفاقی که ممکن است برای دیگر شکلها بیافتد. نکته منفی این کارابین استحکام کمتر آن نسبت به کارابینهای D شکل است به خصوص زمانی که دهانه آن باز باشد.

 

نوع HMS – H

 

 

 

Carabin H

 

این نوع از کارابین برای حمایت طراحی شده تا با اکثر ابزاری حمایت به راحتی کار کند. قسمت عریض این کارابین به طناب اجازه می دهد با داشتن فضایی بیشتر حرکتی نرم و روان داشته باشد. نکته منفی این کارابین استحکام ضعیف آن به هنگام باز بودن دهانه است هر چند که بدون استثنا این نوع کارابین به صورت دهانه قفل شونده تنها ارایه می شود.

 

نوع  Klettersteig – K

 

 

Carabin K

 

این نوع برای  تهیه لنیارد ویافراتا استفاده می شود.باید دارای دهانه قفل شونده خودکار باشند. اندازه آنها بزرگتر از معمول است تا به بتوانند به داخل کابلهای مسیر ویافراتا بیافتند.

 

نوع QuickLink – Q

 

 

 

Carabin Q

 

این شکل از کارابین از آنجا که دهانه ای برای باز شدن  تصادفی ندراند امنیت را بالا می برند فقط باید دقت کرد که مهره آن را تا انتها چرخاند تا کامل بسته شود. به دلیل ارزانی و استحکام بالای این نوع ، جهت استفاده به عنوان حلقه فرود زمانی که می خواهید از مسیری فرود بروید یا از ادامه مسیر منصرف شده می خواهید با جاگذاشتن یک کارابین از مسیر به پایین برگردید ایده آل است. البته در شکلها و آلیاژها مختلفی تولید می شوند .

 

استاندارد اروپایی EN12275 برای انواع کارابین:

 

 

 

Carabin Power

 

*در ایران اصطلاحا به کوئیک دراو ، اسلینگ یا اسلینگ دوبل می گویند که به نظر اشتباه میرسد.
*در ایران اصطلاحا به کارابین قفل شونده کارابین پیچ می گویند.

منبع : مجله BMC Summit

عینک آفتابی

 

 

Glass 1

 عینک آفتابی به عینکی اطلاق می‌شود که اولاً زیادی نور خورشید را جذب نماید و میزان مناسبی از نور را به چشم برساند و ثانیاً اشعه مضر نور خورشید و به ویژه اشعه فرابنفش (UV) را به طور کامل جذب کند.
با توجه به شدت اشعه آفتاب در کشور ما و گزارش‌های متعددی که در مورد زیان اشعه فرابنفش منتشر شده، مقوله استفاده از عینک‌های آفتابی اهمیت ویژه‌ای پیدا کرده است.
انتخاب عینک‌های آفتابی اغلب بر مبنای در دسترس بودن، وضعیت ظاهری عینک و قیمت آن، بدون در نظر گرفتن ویژگی‌های فنی و نحوه ساخت و نیاز موارد خاص انجام می‌گیرد. تداوم این روند و عدم توجه به ویژگی‌های ضروری عینک و نیز عدم استفاده از عینک‌های آفتابی، بر حسب مورد، می‌تواند تبعاتی از قبیل خیرگی چشم، کاهش حدت بینایی، کاهش حساسیت به کنتراست و احتمالاً ایجاد کاتاراکت و بیماری سنی شبکیه را به دنبال داشته باشد.

ویژگی های عینک های آفتابی از نظر نور مرئی خورشید
عینک‌های آفتابی معمولی (استاندارد) معمولاً ۱۵ تا ۲۵ درصد از نور را از خود عبور می‌دهند و این میزان برای اکثر فعالیت‌های روزمره کافی است. در سایه، میزان نوری که با این عینک‌ها به چشم می‌رسد حدود cd/m2 60 است که برای دیدن، هنوز هم کافی است. البته برای فعالیت‌های خاصی که در محیط‌های بسیار پرنور انجام می‌شوند، عینک‌های تیره‌تری لازم است. این فعالیت‌ها شامل ورزش‌های زمستانی مانند اسکی و کوه‌نوردی در برف به ویژه در ارتفاعات زیاد، پرواز در ارتفاع بالاتر از ابرها و فعالیت‌هایی که در نور شدید آفتاب تابستان در ساعات طولانی انجام می‌شود، می‌باشند. برای این گونه محیط‌ها عینک‌هایی لازمند که فقط ۱۲-۸ درصد نور را از خود عبور می‌دهند و گاهی نیز از عینک‌هایی که ۳ تا ۵ درصد نور را از خود عبور می‌دهند استفاده می‌شود. این عینک‌ها بسیار تیره‌اند و برای رانندگی مناسب نیستند چون در نقاط سایه در جاده و کنار جاده و در داخل تونل‌ها اجازه دید کافی به راننده نمی‌دهند.
از نظر رنگ عینک‌های آفتابی، بهترین رنگ خاکستری است که رنگ اشیا و محیط اطراف را تغییر نمی‌دهد و با وجود کم‌کردن نور، رنگ محیط را برای استفاده‌کننده عوض نمی‌کند. عینک‌های آفتابی قهوه‌ای رنگ و سبز رنگ نیز استفاده می‌شوند. عینک‌های قهوه‌ای، نور آبی آسمان را کاهش و حساسیت به کنتراست را افزایش می‌دهند که برای رانندگی طولانی، مطلوب است. برای مبتلایان به نقص دید رنگ قرمز نیز، این عینک‌ها دید بهتری ایجاد می‌نمایند.
البته مبتلایان به نقص دید رنگ سبز و آبی، دیدشان با این عینک‌ها کمتر می‌شود. مبتلایان به نقص دید رنگ، روی انتخاب رنگ عینک آفتابی بهتر است با چشم پزشک مشورت نمایند. عینک‌های سبز رنگ، دیدن نور چراغ قرمز و زرد در تقاطع‌ها را کم می‌کنند و از این نظر مناسب نیستند. به طور کلی بهترین رنگ برای عینک‌های آفتابی در وهله اول خاکستری و پس از آن قهوه‌ای است.
اشعه فرابنفش و تأثیر آن بر چشم
نور آفتاب علاوه بر اشعه قابل رویت دارای اشعه نامریی نیز می باشد که اگر چه دیده نمی‌شوند ولی تأثیرات مهمی روی چشم دارد. این اشعه شامل نور فرابنفش و مادون قرمز می‌باشد. طول موج نور مریی بین ۳۸۰ تا ۷۸۰ نانومتر است و طول موج کمتر از آن، فرابنفش نامیده می‌شود. طول موج اشعه فرابنفش A، شامل طول موج ۳۸۰-۳۱۵ ؛ فرابنفش B، بین ۳۱۵-۲۹۰ و فرابنفش C، طول موج کمتر از ۲۹۰ نانومتر می‌باشد. کوتاه‌ترین طول موج‌های فرابنفش (UVC) توسط اتم‌ها و مولکول‌های نیتروژن و اکسیژن و ازون جذب می‌شود و به همین دلیل در سطح زمین وجود ندارد ولی با وسایل مصنوعی مانند اشعه جوشکاری و امثال آن تولید می‌شود. اشعه فرابنفشی که به طور طبیعی به سطح زمین می‌رسد از نوع UVA و UVB می باشد. قرنیه چشم انسان طول موج کمتر از ۳۰۰ را به طور کامل جذب می‌نماید ولی طول موج بالاتر از این طول موج یعنی قسمتی از طیف UVB و طول موج‌های بیشتر را به خوبی انتقال می‌دهد. اشعه جذب‌شونده چنانچه شدت کافی داشته باشد می‌تواند باعث آسیب قرنیه شود. اشعه UV پرانرژی‌ترین قسمت طیف نوری خورشید است که به سطح زمین می‌رسد و توسط مولکول‌های هوا پخش می‌شود و بنابراین در روزهای آفتابی در سطح زمین به وفور موجود است. همچنین اشعه فرابنفش (UVB)B به شدت توسط برف منعکس می‌شود. سوختگی قرنیه با این این اشعه با نام‌های مختلفی از قبیل برف‌کوری (snowblindness)، کراتیت نوری (photokeratitis)، (actinic keratitis) و غیره نامیده می‌شود. سوختگی قرنیه با اشعه؛ درد، ترس از نور، اشک‌ریزش و احساس وجود جسم خارجی در چشم ایجاد می‌‌نماید. این علایم ۶ تا ۱۲ ساعت بعد از تابیدن اشعه به چشم ظاهر می‌‌شوند. پوست پلک‌ها و صورت نیز قرمز می‌گردد. این علایم، ظرف ۴۸ ساعت بهبود می‌یابند. سوختگی قرنیه در اثر انعکاس اشعه از سطح زمین، آب و آسفالت؛ کمتر از سطح برف پیش می‌آید چون این سطوح باعث انعکاس شدید اشعه نمی‌شوند. اشعه موجود در فضا نیز تا حدی توسط ابرو، مژه‌ها و پلک‌ها گرفته‌ می‌شود.
بنابراین کسانی که در آفتاب بخوابند و به آسمان نگاه کنند به شدت در معرض سوختگی با اشعه UVB قرار می‌گیرند. از این رو کسانی که حمام آفتاب می‌گیرند لازم است از عینک‌های آفتابی استفاده نمایند. استفاده از عینک‌های آفتابی جاذب اشعه UVB برای کوهنوردان در برف و اسکی‌بازان و کسانی که در سواحل آفتابی استراحت می‌کنند الزامی و برای سایر فعالیت‌ها در محیط‌های آفتابی مورد توصیه اکید می‌باشد. کسانی که بدون عینک محافظ، به اشعه جوشکاری نگاه می‌کنند توسط اشعه فرابنفش A، B و C که از جوشکاری ساطع می‌شوند در معرض آسیب چشمی قرار می‌گیرند و علایم آنان مانند علایمی که در بالا ذکر شد البته با شدت بیشتر می‌باشد. تحقیقات علمی نشان داده‌اند که در ایجاد ناخنک، برجستگی‌های ملتحمه نزدیک قرنیه (pinguecula) و کراتوپاتی آب و هوای خشک (climatic dystrophy)، تماس طولانی با اشعه فرابنفش، نقش مهمی دارد.
عدسی چشم اشعه زیر ۴۰۰ نانومتر را جذب می‌کند و بالاتر از آن را از خود عبور می‌دهد. بنابراین مقداری از اشعه فرابنفش که توسط قرنیه جذب نشده و عبور داده می‌شود، یعنی بین ۳۰۰ تا ۳۸۰ نانومتر، توسط عدسی جذب می‌گردد و به این طریق، عدسی به عنوان فیلتر اشعه UV عمل می‌نماید و مانع از رسیدن این اشعه به شبکیه می‌شود. اشعه‌ای که توسط عدسی جذب می‌شود ممکن است در ایجاد آب مروارید (کدورت عدسی چشم) نقش داشته باشد. در تحقیقات بر روی حیوانات، وجود اشعه UVB در محیط باعث آب مروارید شد ولی UVA تأثیری در این امر نداشته است. البته باز هم ممکن است تماس طولانی عدسی با اشعه UVA چنین اثری را ایجاد نماید.
در سال‌های اخیر کاهش لایه ازون توسط کلروفلوروکربن‌ها باعث عبور بیش‌تر طول موج ۳۴۰-۲۸۸ نانومتر شده و میزان آن در سطح زمین افزایش یافته است و حتی طول موج کمتر از ۲۸۸ نانومتر نیز ممکن است به سطح زمین برسد. این اشعه UV با طول موج کوتاه، به شدت بر روی عدسی چشم، زیان‌بخش است و بنابراین ممکن است به علت عبور میزان کم ولی مداوم آن از قرنیه، شیوع آب مروارید (کاتاراکت) در آینده به طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یابد.
پس از عمل آب مروارید که در آن عدسی از چشم خارج می‌شود، مقدار زیادی از اشعه UVA و UVB به شبکیه چشم می‌رسند. این که بعضی بیماران مدتی پس از عمل کلاً شکایت از قرمز دیدن اشیا می‌کنند ممکن است مربوط به این امر باشد زیرا حساسیت سلول‌های مخروطی (cone) آبی پس از مدتی کاهش می‌یابد. رسیدن اشعه UV به شبکیه ممکن است باعث ایجاد ورم سیستویید ماکولا و نیز بیماری سنی شبکیه گردد. اشعه UV تا ۳۶۵ نانومتر و حتی کمتر از آن، پس از عمل کاتاراکت به شبکیه می‌رسند و احساس بنفش دیدن به بیمار می‌دهند. این اشعه از آنجا که ضریب انکسار آن با نور مریی کاملاً متفاوت است، تصویری مبهم ایجاد می‌کند و باعث کاهش کنتراست تصویر می‌شود. حتماً لازم است که لنزهای داخل چشمی (IOL) از نوعی باشند که اشعه UV را جذب نمایند و بیمارانی که فاقد این لنزها هستند باید از عینک‌های طبی، لنزهای تماسی و یا عینک‌های آفتابی استفاده نمایند که کاملاً جاذب این نوع اشعه باشند.
حتی میزان کمی از اشعه UV که در چشم‌های عمل‌نشده به شبکیه می‌رسد ممکن است باعث آسیب شبکیه شود. Yannuzzi و همکاران چهار مورد سوختگی خورشیدی را گزارش داده‌اند که در کسانی که حمام آفتاب می‌گرفته‌اند ایجاد شده است. همگی این بیماران در مدت دو روزی که در سال ۱۹۸۶ در نواحی شمال شرقی ایالات متحده، لایه ازن کاهش یافت، مشغول آفتاب گرفتن بوده‌اند. به نظر این محققان، علت رتینوپاتی، افزایش میزان اشعه UV در آن دو روز بوده است. بعضی از داروها حساسیت چشم و پوست را نسبت به آثار UV بیشتر می‌نمایند که معروف‌ترین آنها سورالن‌ها هستند.
این داروها برای درمان‌های پوستی به کار می‌روند و اگر در زمان استفاده از آنها، بیمار در معرض اشعه آفتاب شدید قرار گیرد، ممکن است مبتلا به آب مروارید شود.
داروهایی که حساسیت کمتری نسبت به نور ایجاد می‌نمایند شامل تتراسیکلین‌ها، سولفونامیدها، فنوتیازین‌ها، سولفونیل اوره، آلوپورینول و بعضی از داروهای خوراکی ضد بارداری می‌باشند.
اشعه مادون قرمز نیز در نور‌آفتاب وجود دارد‍، این اشعه دارای انرژی کمتری نسبت به فرابنفش می‌باشد و در زندگی معمولی، ضرری برای چشم ندارد. در بعضی از محیط‌های صنعتی این اشعه تولید می‌شود که در چنین شرایطی نیاز به عینک‌های مخصوص وجود دارد.
در ساخت عینک‌های آفتابی، جنس شیشه اهمیت فراوان دارد. ماده پلی کربنات، اشعه UV را به طور کامل جذب می‌کند. پلاستیک CR-39 نیز چنانچه با رنگ مخصوص رنگ شده باشد همین اثر را دارد ولی بدون این ماده رنگی، اشعه بین ۳۵۰ تا ۳۸۰ نانومتر را جذب نمی‌نماید. شیشه عادی به هیچ وجه جاذب اشعه UV محسوب نمی‌گردد.

 

Glass 2

عینک‌ها آفتابی و جذب اشعه فرابنفش
عینک‌های آفتابی معمولی (رنگ خاکستری- قهوه‌ای و سبز) که معمولاً از شیشه (crown glass)، که با رنگ مخصوص رنگ شده و یا از پلاستیک CR-39 ساخته می‌شوند، ۸۵ درصد اشعه فرابنفش را جذب می‌نماید و برای استفاده معمولی کافی هستند. البته در بعضی شرایط، این مقدار جذب اشعه کافی نیست و جذب کامل لازم است. برای مثال در کسانی که در نزدیکی خط استوا که در آن اشعه خورشید عمود و شدید است و نیز کسانی که در ارتفاعات بالا زندگی می‌کنند و همچنین بیمارانی که در عمل آب مروارید، لنز داخل چشمی غیرجاذب UV برایشان کار گذاشته شده باشد، نیاز به عینک‌های آفتابی بهتری دارند که تقریباً همه اشعه UV را جذب نماید. شیشه این عینک‌ها از ماده پلی کربنات و یا CR-39 که رنگ خاصی به‌ آن زده شده باشد، ساخته می‌شود. پلی‌کربنات در مقابل ضربه نیز شدیداً مقاوم است و به طور کلی بهترین ماده برای ساخت عینک‌های آفتابی محسوب می‌گردد.
متأسفانه انواع بسیاری از عینک‌های آفتابی در بازار عرضه می‌شوند که شناسایی کیفیت و میزان جذب اشعه آنها برای افراد عادی دشوار است. برای شناسایی کیفیت شیشه عینک می‌توان از روی جنس آن و منحنی جذب اشعه که در بروشور عینک ذکر می‌شود، قضاوت کرد. البته چنانچه پزشک نوع خاص عینک و کارخانه سازنده را مشخص نماید، تکلیف بیمار مشخص‌تر خواهد بود.
اشعه‌ای که از دور قاب عینک به چشم می‌رسد نیز می‌تواند مضر باشد. بهتر است عینک‌های آفتابی دارای قاب بزرگ باشند و شیشه نزدیک به چشم قرار گیرد. وجود محافظ جانبی در قاب عینک‌ها نیز امتیاز بزرگی محسوب می‌شود. اشخاصی که از عینک‌های طبی استفاده می‌نمایند برای محافظت از اشعه مضر آفتاب می‌توانند از آفتاب‌‌گیرهای خاصی که روی عینک نصب می‌شود، استفاده نمایند.
چه کسانی بیشتر به عینک آفتابی نیاز دارند؟۱- کسانی که تحت عمل کاتاراکت بدون کارگذاری لنز داخل چشمی و یا با کارگذاری انواع غیرجاذب UV قرار گرفته‌اند.
۲- بیماران مبتلا به آب مروارید برای جلوگیری از پخش نور
۳- کسانی که از داروهای حساس‌کننده به نور استفاده می‌نمایند.
۴- کسانی که به تناسب شغل در معرض نور UV قرار دارند مانند جوشکاران، متخصصان الکترونیک، گرافیک و محققان در زمینه‌های مربوط.
۵- کسانی که مدت زیادی از روز را در آفتاب می‌گذرانند.
۶- مبتلایان به ناخنک و دژنرسانس ماکولا (بیماری سنی شبکیه)
۷- کسانی که فعالیت‌هایی مانند اسکی روی برف،‌ حمام آفتاب گرفتن و کوهنوردی در ارتفاعات بسیار بالا و برفگیر دارند.
۸- کسانی که از لامپ‌های آفتابی استفاده می‌نمایند.
۹- کودکانی که ساعت‌های متمادی در محیط‌های آفتابی مشغول بازی می‌شوند.
به طور کلی نیز استفاده از عینک‌های آفتابی در تابستان و در موارد نور شدید آفتاب برای همه اشخاص مفید است.
اثر اشعه آفتاب روی بافت‌های بدن، جمع‌شونده (cumulative) است. یعنی اثری که اشعه روی بافت می‌گذارد باقی می‌مانده و اثر مواقع دیگر به آن اضافه می‌شوند. بنابراین تماس طولانی کودکان و جوانان با آفتاب می‌تواند اثر خود را در سنین متوسط و بالا ظاهر نماید.
میزان اشعه UV در ساعات وسط روز، بین ۱۰ صبح تا ۴ بعداز ظهر، از مواقع دیگر بیشتر است و کسانی که در این ساعات از روز در فضای آزاد به سر می‌برند بیشتر نیاز به استفاده از عینک آفتابی دارند. مشخصات کلی یک عینک آفتابی خوب را می توان به صورت زیر خلاصه نمود.

 

 

Glass 3

ویژگی‌های کلی عینک آفتابی مناسب
۱- تیرگی عینک آفتابی باید به حدی باشد که شخص در نور آفتاب با آن راحت باشد و دچار حالت خیرگی نشود. یک دستور ساده برای فهمیدن مناسب تیرگی عینک این است که زمانی که در یک اتاق با نور معمولی با عینک به آینه نگاه می‌کنیم، چشم‌های خود را نبینیم. حداکثر موارد میزان عبور نور ۱۵ درصد تا ۲۵ درصد مناسب است، یعنی عینک باید ۷۵ تا ۸۵ درصد نور را جذب یا منعکس نماید. البته برای بعضی فعالیت‌ها مانند اسکی، کوهنوردی، پرواز در بالای ابرها و به سر بردن در سواحل آفتابی عینک‌های تیره‌تری لازم است. در این موارد بهتر است عینک حفاظ جانبی نیز داشته باشد.
۲- وقتی عینک‌های آفتابی را در مقابل یک صفحه طرح‌دار تکان می‌دهیم نباید صفحه موج‌دار، تار و کج و معوج دیده شود.
۳- عینک‌های آفتابی نباید تشخیص رنگ‌های اشیا و چراغ‌های راهنمایی را مختل نماید. رنگ خاکستری شیشه عینک از این نظر ارجح است.
۴- شیشه‌ها باید نسبت به ضربه مقاوم باشند. پلی‌کربنات از همه موارد مقاوم‌تر است. سایر عینک‌ها نیز باید استانداردهای FDA را از نظر مقاوم بودن داشته باشند.
۵- لازم است شیشه‌های عینک، جاذب اشعه UV باشند. استاندارد ANSI Z 80.3 مقرر می‌دارد که برای موارد عادی،حداکثر عبور اشعه UVB، پنج درصد و برای موارد خاصی که در بالا ذکر شد، یک درصد باشد. حداکثر عبور UVA برای موارد عادی باید به اندازه میزان عبور نورمریی و برای موارد خاص نصف میزان عبور نورمریی باشد.
۶- قاب عینک‌های آفتابی باید بزرگ باشد تا محافظت کافی صورت گیرد. محافظ جانبی عینک نباید به نحوی باشد که دید کناری را مختل نماید.
نتیجه‌گیری
به طور کلی از بحث مفصل مطرح شده در بالا نتیجه‌ای که می‌توان گرفت این است که برای مصارف عادی در کشورمان،‌شیشه‌های پولاریزان رنگی که ۷۵ تا ۸۵ درصد ازنور را جذب می‌نماید و اشعه فرابنفش را نیز جذب نمایند، مناسب‌ترین شیشه‌های آفتابی می‌باشند. این شیشه‌ها را می‌توان به شکل عینک آفتابی جداگانه و یا فیلترهایی که روی عینک‌های طبی نصب می‌شود (on filters- clip)، استفاده نمود. در مواردی که شخص نیاز به عینک طبی ندارد و عینک‌های آفتابی جداگانه استفاده می‌شوند، بهتر است قاب عینک بزرگ باشد تا نور جانبی نیز کمتر به چشم برسد.

 

در نگاه اول زیرانداز کیسه خواب وسیله ای برای راحتی کوهنورد در هنگام خواب بخصوص در سطوح ناصاف و سنگی است ولی در واقع یکی از مهمترین وظایف زیرانداز کیسه خواب بخصوص برای کوهنوردان حرفه ای و یا علاقمندان به کمپینگ در زمستان عایق سازی حرارتی بدن در هنگام خواب است.حتی با داشتن بهترین کیسه خواب هم بدون وجود زیر انداز مناسب بعلت فشرده شدن الیاف و یا پرهای کیسه خواب در زیر بدن سرمای زمین به راحتی بدرون کیسه خواب شما نفوذ میکند.

 

برای انتخاب زیر انداز مناسب لازم است انواع موجود را بهتر بشناسیم:

  • رایجترین نوع انواع ساخته شده از فومهای عایق میباشند. این فومها با داشتن هزاران حفره بسته حاوی هوا عایق حرارتی مناسبی هستند در صورتیکه با ضخامت کافی و قابلیت فشرده شدن کم باشند عایق خوبی میباشند.
  • نوع دیگر انواع باد شونده هستند. این نوع بعلت قابلیت گردش هوا در درون چندان عایق مناسبی نمی باشد و بیشتر مناسب فصل گرم بوده و بیشتر راحتی و حجم کم آن قابل توجه است. البته انواع گرانقیمتی هم موجود است که فضای داخل آن با پر قو پر شده است و بسیار مناسب صعودهای حرفه ای استو این نوع حتما باید با پمپ مخصوص پر شود.
  • انواع دیگری هم از نوع فومی وجود دارد که در بدو خرید در یک نایلون خلا بسته بندی شده و در هنگام باز نمودن خود بخود باد میشود. (مانند بسته بندی بالشهای الیافی که در بازار موجود است). این نوععلاوه بر جمع و جور بودن تا حدی مزیت عایق بودن فوم را هم دارد
  • از نکات قابل توجه جنس رویه زیر انداز است. انواعی با سطح نقره ای وجود دارد که با بازتاباندن حرارت بدن از دفع بیمورد گرمای بدن کوهنورد جلوگیری می کنند.
  • لیز بودن سطح زیر انداز موجب ناراحتی فرد در خوابیدن روی سطوح شیبدار خواهد بود.
  • قابل شستشو بودن رویه جداشونده زیر انداز باعث وزن بیشتر ولی نگرانی کمتر از کثیف شدن آن در کف چادر یا خارج چادر را دارد.
  • بدیهی است اندازه زیر انداز باید متناسب با مورد استفاده و قد شما داشته باشد. در صورتیکه از بالش برای خواب استفاده میکنید میتوانید با طول کمتر، وزن کمتری را تحمل کنید. عرض زیر انداز نیز بسته به عادت خواب شما قابل کمتر شدن است. افراد سنگین وزن تر نیاز به زیر اندازهای ضخیمتر یا مقاومتری دارند.
  • میتوان با استفاده از ۲ لایه زیر انداز دماهای پایینتری را تحمل کرد.

 

 

 

 

zirandaz 1

 

 

GPS

 

 

 

Garmin 650-1

 

 

تاثیرات پیشرفتهای علمی در تمام مظاهر زندگی روزانه بسیار مشهود و واضح است. و شاید هیچ زمینه ای را نتوان یافت که متاثر از این پیشرفتها نبوده باشد.
از بازیهای اطفال گرفته تا زمینه های مختلف هنری، صنعتی، علمی، ورزشی و ….
اما در جهت یابی ” جی پی اس” شاید مهمترین و چشمگیرترین دستاورد نسبتا جدیدِ علمی باشد، که در کوه‌نوردی نیز استفاده می‌گردد زیرا جهت یابی در کوهستان خصوصا در شرایط نا مساعد جوی از قبیل مه شدید ، بارش شدید برف و باران و تاریکی هوا، بسیار دشوار و در بعضی موارد محال میباشد. ولی با استفاده از یک “جی پی اس” میتوان براحتی مسیر را پیدا کرد و از خطرات احتمالی جلوگیری نمود.

معرفی G P S
این دستگاه که شاید بتوان آنرا موقعیت یاب یا جهت یاب ماهواره ای نامید میتواند تحت هر شرایط مکانی و زمانی محل قرار گرفتن ما را بصورت دقیق نشان دهد.
اگر بخواهیم امکانات ابتدائی این دستگاه را ذکر کنیم میتوانیم بموارد زیر اشاره کنیم:
۱- ثبت دقیق طول وعرض جغرافیائی و ارتفاع
۲- ثبت سرعت حرکت و میانگین آن
۳- ساعت طلوع و غروب خورشید در مکان مورد نظر
۴- شمال و جنوب جغرافیائی ( قطب نما)
۵- مسافت پیموده شده
۶- مدت زمان حرکت
۷- جهت حرکت
۸- ثبت دقیق مسیر طی شده
۹- زمان و مسافت باقیمانده تا رسیدن به مقصد
و موارد بسیار دیگر که بصورت حرفه ای تر استفاده میشود

 

 

 

Garmin 650-2

 

نحوه کارکرد G P S
جی پی اس توسط برقراری ارتباط با بیست و چهار ماهواره ای که در مدار زمین قرار گرفته اند کار میکند .
هر ماهواره روزی دوباردر مداری مشخص بدور زمین می چرخد. و سیگنالهائی به زمین ارسال میکند. که دستگاه بر اساس زمان دریافت و ارسال این سیگنالها کار میکند، بدین صورت که اختلاف زمان ارسال، مشخص میکند که گیرنده چقدر از ماهواره ها دور است. حال با اندازه گیری حداقل چهار ماهواره جی پی اس میتواند موقعیت دقیق را اعلام نماید.

انواع G P S
۱- Mouse GPS – که هیچ صفحه نمایشگری ندارد و توسط کابل یا بلوتوث به کامپیوتر یا موبایل متصل و توسط نرم افزارهای نصب شده روی دستگاه کار میکند.
۲ – Hand held GPS – این نوع جی پی اس ها دارای صفحه نمایشگر و کلیدهای لازم بوده و بدون نیاز به کامپیوتر یا موبایل میتوان از آن استفاده نمود.
۳ – High end GPS- در این نوع نقشه های بصورت نرم افزاری موجود میباشد که میتوان از آنها استفاده نمود.

اطلاعاتی در مورد ماهواره های GPS:
۱- اهداف اولیه ساخت این سیستم کاملا نظامی بوده است و از سال ۱۳۸۰ م در اختیار عموم قرار گرفت.
۲- اولین ماهواره در سال ۱۹۷۸ م و آخرین آن در سال ۱۹۹۴ م به فضا پرتاب شد.
۳- هر بیست و چهار ماهواره تحت کنترل وزارت دفاع آمریکا میباشد.
۴- هر ماهواره معادل ۹۰۷ کیلوگرم وزن و ۵٫۱۸ متر عرض دارد.
۵- هر ماهواره برای ماموریتی ده ساله ساخته میشود و بعد از آن باید یک ماهواره دیگر جایگزین آن گردد.
۶- ماهواره های جی پی اس توسط انرژی خورشیدی ذخیره و شارژ میشوند.
۷- قدرت انتقال آنها حدود ۵۰ وات میباشد.
۸- فاصله هر ماهواره از سطح زمین ۱۹۳۱۲کیلومتر میباشد.
۹- سرعت حرکت هر ماهواره در مدار خود ۱۱۲۵۶کیلومتر در ساعت میباشد.

 

چراغ خوراک پزی

 

Kovea

چراغ خوراک پزی یکی از لوازم بسیار کاربردی برای کوهنوردان خصوصا در فصول سرد سال میباشد

در زمستان که دمای هوا در کوهستان غالبا زیر صفر است یک چراغ گازی ایمن کاربردی بسیار دارد. از گرم کردن غذا یا آب کردن یخ و برف و…

در زمستان یک کوهنورد با نوشیدن چای داغ گرم شده و با خوردن یک وعده غذای گرم هم اشتهای بهتری خواهد داشت و هم اینکه جذب و هضم غذا راحتتر بوده و کالری کمتری مصرف میکند

لذا داشتن یک چراغ خوراک پزی ایمن بسیار کاربرد دارد و برای یک صعود زمستانی فوق العاده مفید است. محصولات کره ای KOVEA با استفاده از آلیاژ آلومینیم و تیتانیم جز بهترین مارکهای

موجود در کشور هستند و به لحاظ مقاومت و سبکی بسیار کارآمدند

 

چراغ گرمایشی

Kovea 1

چراغ گرمایشی به عنوان یک وسیله گرمایشی بسیار کارآمد جهت استفاده در صعودهای زمستانی و کمپهای زمستانی کاربرد دارد

چراغ ۳۶۰ درجه جدید KOVEA با وزن پایین ۱۳۰۰ گرم مجهز به پایه های قابل ریگلاژ و تنظیم حرارت با کپسولهای استاندارد بوتان کار می کند

کاملا مناسب جهت استفاده در چادر بوده و فوق العاده ایمن میباشد

 

Kovea 2

 

 

قرقره کوهنوردی

 

gherghere 2

ابزاری برای سیستم های گوناگون
قرقره ها برای بالاکشی تجهیزات یا بالابردن افراد در زمان نجات مورد استفاده قرار می گیرند.‏ جهت سهولت انجام برخی فعالیت ها، بعضی قرقره ها دارای گیره طناب ترکیبی می باشند.‏ همچنین، با استفاده از قرقره های تخصصی، حرکت در امتداد طناب یا کابل برای جابجایی بار یا تخلیه افراد ‏امکان پذیر می باشد.‏

قرقره هابه پنج گروه تقسیم می شوند:‏
– قرقره های خودگیر‏برای نصب سریع سیستم های کششی مجهز به ابزار یکطرفه ترکیبی،‏
– قرقره های تکامکان استفاده در کلیه سیستم ها،
– قرقره های پروسیکبرای استفاده با گره خودگیر پروسیک جهت ایجاد سیستم یکطرفه سبک،
– قرقره های حرکت افقی ‏برای عبورهای عرضی با استفاده از طناب یا کابل،‏
– قرقره های تخصصی کاربرد های ویژه بسیاری دارند (حرکت در امتداد کابل های بالابر مکانیکی، عبور از گره ها و غیره).

 

عوامل موثر بر کارایی قرقره ها عبارتند از:‏
• اندازه چرخ: هرچه قطر چرخ قرقره بیشتر باشد، کارایی آن نیز بالاتر خواهد بود.‏
• بوش ها و یاطاقان ها: بوش های خود روغنکار کارایی بالایی داشته ولی باید مرتبا تحت بازدید و نگهداری قرار گیرند.‏‏
‏بلبرینگ ها کارایی بسیار بالایی دارند و تا زمانیکه آب بندی آن ها از بین نرود نیاز به نگهداری ندارند.‏

 

نحوه اتصال قرقره به طناب، با توجه به نوع طراحی آن تعیین می گردد:‏
• قرقره های دارای صفحات جانبی ثابت را باید با کارابین های متقارن استفاده نمود.‏ نصب این قرقره ها سریع و آسان است.‏
• قرقره های دارای صفحات جانبی متحرک را باید برای نصب طناب باز نمود.‏ این قرقره ها را می توان با تمامی کارابین ها استفاده نمود.

 

 

 

gherghere 1

قرقره های خودگیر

قرقره های خودگیر را می توان با مجموعه سیستم سنتی کشش که متشکل از قرقره و گیره طناب می باشد، ‏جایگزین نمود.‏ این قرقره ها کاربرد های مختلفی داشته و می توان از آنها برای بالاکشی در سیستم های قرقره مرکب و به عنوان ابزار یکطرفه استفاده نمود.‏ قرقره های خودگیر دارای دو کاربرد همزمان می باشند:

• قابلیت قفل شدن:
– بادامک ماشه دار، دندانه ها و شیار پاک کننده، امکان استفاده ابزار را حتی روی طناب های یخ زده یا کثیف فراهم می سازد.‏
– دستگیره فنری بادامک قرقره، حتی با وجود پوشیدن دستکش نیز به سادگی قابل استفاده می باشد.

• قابلیت قفل شدن:
– برای استفاده از ابزار بعنوان یک قرقره ساده، می توان دستگیره فنری آن را در حالت باز قفل نمود.‏

 

صندلی سنگنوردی

 

sama_9

صندلی سنگنوردی (تونیک – هارنس): وسیله ای است که سنگنوردان با استفاده از آن از ضریب ایمنی بیشتری برخوردار می گردند، و در صعود، فرود، حمایت و حمل وسایل فنی به کار می آید. صندلی های سنگنوردی در مدل های گوناگون و برای کاربردهای متفاوت ساخته می شود.

دو گونه عمومی آن صندلی های رگلاژ دار و صندلی های ساده هستند، نوع رگلاژ دار بیشتر برای صعودهای بلند یا صعود های فنی زمستانی استفاده می شود.

لازم به ذکر است که از این وسیله امدادگران و مامورین آتش نشانی هم در بعضی از ماموریتهای خطرناکشان استفاده می کنند.

هارنس

یومار

 

yomar

یومار وسیله ای است جهت صعود سریع و مطمئن از طناب ثابت که این وسیله نیز به نوبه خود در جاهای مختلف کاربرد دارد. مثل عملیات حمل مجروح، ولی به طور کلی در عملیات صعود مورد استفاده قرار می گیرد، نحوه صعود با یومار نیز به صورت پله پله می باشد، یومار دارای دستگیره ای می باشد که به سهولت می توان آن را روی طناب جابه جا کرد. از فکین خاردار یومار باید کمال مراقبت را به عمل آورد تا گل و لای بین آن باقی نماند. یومارها بصورت چپ و راست L و R ساخته می شوند. و وزن آنها معمولاً ۲۰۰ گرم می باشند.

نکته: خطر

* توجه داشته باشید همیشه طناب کاملا عمود بر شیار دهانه یومار قرار گیرد.

* از شکست طناب در دهانه فک خاردار یومار جلوگیری به عمل آورید.

* از باز کردن و یا دست کاری ضامن یومار جدا پرهیز نمایید.

ymar_2

یومار – Basic

این یومار بدون دسته می باشد و اصطلاحا در کف دست قرار می گیرد. دارای مقاومت طولی ۲۲۰۰ کیلوگرم و به وزن تقریبی ۱۴۴ گرم می باشد. موارد کاربرد این وسیله بیشتر در عملیات امداد و حمل مجروح ها کاربرد دارد و همینطور در خود حمایت و صعود های انفرادی.

کرول

yomar 4

وسیله ای متشکل از یک فک خاردار که بر روی طناب به صورت یک طرفه حرکت می کند و به گونه ای طراحی شده است که به راحتی بر روی سینه نصب می گردد. این وسیله یکی از تجهیزات تخصصی در رشته غارنوردی به شمار می رود و جزء ابزارهای بالارونده به حساب می آید، البته کاربردهای دیگری دارد از جمله: استفاده در کارگاههای حمل مجروح و تیرول. و از نظر عملکرد مانند یومار می باشد . اما دارای تفاوتهای خاص و ویژه می باشد مثلا طوری طراحی شده که در هنگام قرار گیری بر روی سینه موجب ناراحتی وی نمی شود.

 

ظروف غذا

 

 

KSK-WH10 main_500

ظرف غذا در کوهنوردی بسیار حائز اهمیت است.وزن پایین.حجم کم.جنس مرغوب و قابلیت چند کاره بودن از مشخصه های این ظروف است

ظروف عموما به صورت مجموعه ای از ظروف مخصوص گرم کردن غذا و ظروف سرو غذاست که در سایزها و تعداد متنوعی در بازار موجود است

بهترین مارک موجود دربازار KOVEA میباشد. که از آلیاژ آلومینیم ساخته شده. غیر سمی و سبک بوده. دارای دستگیره های تاشو روکش شده جها کاربری

راحت در هر شرایطیست

 

اسلینگ

 

Sling

 

اسلینگ یا Quickdraws تسمه محکم و مستحکمی است که دو عدد کارابین به دو سر آن متصل است، این وسیله از یک طرف داخل رول های کار شده بر روی دیواره های طبیعی و یا مصنوعی و از طرف دیگر طناب سنگنورد داخل آن قرار می گیرد، و در صورت سقوط سنگنورد رابط میانی سنگنورد و طناب حمایت می باشد، و از سقوط نهایی سنگنورد جلوگیری می کند. این وسلیه دارای مقاومت بسیار بالایی در برابر فشار می باشد، و در زمان سقوط سنگنوردان تا چند تن فشار را تحمل می کنند، بیشتر دیده می شود که رول ها از دیواره کنده می شوند تا اینکه اسلینگ ها پاره و یا شکسته شوند.

اسلینگ ها در ابعاد و اندازه های مختلف و برای استفاده های گوناگون تولید می شوند، اسلینگ هایی که در صعود های سنگنوردی از آنها استفاده می شود معمولا” بصورت دوخته شده و در اندازه های ۱۵ یا ‏‏۲۰ یا ۳۰ سانتیمتری مورد استفاده قرار می گیرند، اسلینگ های بلند معمولا” برای حمایت و زدن کارگاه، و اسلینگ های کوتاه معمولا” برای حمایت های میانی و اتصال طناب به رول استفاده می شود.

قابل ذکر است که در اصطلاح عامیانه سنگنوردان به ترکیب تسمه و کارابین (اسلینگ) گفته می شود.

منبع:http://mahziar.ir/?p=1121

 

کیسه ضد آب

 

 

 

 

bag

 

با استفاده از کیسه های ضد آب می توانید به طور کامل تجهیزات کوهنوردی خود را در برابر نفوذ آب محافظت کنید . این کیسه ها در سایز های مختلف ساخته می شوند و بیشتر در برنامه هایی که امکان غوطه ور شدن کوله در آب وجود دارد استفاده میشوند . از این کیسه ها به دو روش می توان استفاده کرد . استفاده از خود کیسه ضد آب به عنوان کوله حمل بار و همچنین عایق تجهیزات و استفاده از کیسه ضد آب به عنوان عایق کننده کوله یا تجهیزات داخل کوله.جنس کیسه های ضد آب عموما از PVC بوده که کاملا ضد آب بوده و همچنین انعطاف پذیر هستند

 

کیف خنک نگهدارنده

 

 

termose

کیف خنک کننده به نوعی کیف مخصوص گفته میشود که به لحاظ نوع بافت پوششی عایق بسیار خوبی جهت خنک نگهداشتن غذا خصوصا در فصول گرم سال است. همانطور که تغذیه در کوهنوردی نقش بسیار مهمی را دارد رعایت بهداشت و اصول نگهداری مواد غذایی نقش تعیین کننده ای در سلامت ورزشکار دارد

کیفهای خنک کننده THERMOS با پوشش ضد آب و استفاده از مواد غیر سمی قابلیت خنک نگهداشتن مواد غذایی را بین ۴ تا ۸ ساعت را  داشته و به کوهنورد این امکان را میدهد که از مواد غذایی متنوع تری در برنامه ورزشی خود بهره مند شده و ضمن تغذیه سالم از خطر  مسمومیت ناشی از فساد باکتریایی

مواد غذایی در هوای گرم  دور بماند ضمن اینکه باعث کاهش وابستگی ورزشکار به غذاهای کنسرو شده گشته و  در راندمان فیزیکی فرد نقش بسیار مهمی را خواهد داشت

 

بخاری جیبی

بخاری جیبی یکی از جدیدترین تجهیزاتیست که در صعودهای زمستانی بسیار کاربرد دارد.شرکت معظم Zippo دست به ابتکار جالبی در تهیه نوعی بخاری جیبی زده

zippo

این بخاری جیبی که با بنزین و الکل کار میکند قابلیت کارکرد ۱۲ ساعت گرمایش مداوم را داشته. بدون دود و بو بوده و کاملا ایمن است

 

 

zip1

 

 

zip2

 

 

کیسه طناب

 

 

 

camp Bag

 

کیسه طناب نوعی کیف مخصوص حمل تجهیزات سنگنوردیست که با وزن کم و داشتن فضای مناسب امکان حمل کلیه لوازم ورزشکار را به او می دهد.شرکت CAMP نوعی کیف را وارد بازار کرده که مشخصات آن به شرح ذیل می باشد : حجم کیف ۴۰لیتر.دارای دستگیره و بند پشت جهت حمل آسان. امکان قرار دادن ۷۰ متر طناب و دو جفت کفش سنگنوردی.امکان حمل یک دست ابزار شامل هارنس. هشت فرود. اسلینگ و غیره.جلد داخلی مخصوص حمل نقشه. وزن کیف خالی ۵۶۰گرم

 

 

camp Bag2

 

 

کوله پشتی

Deuter 1

کوله پشتی یکی از تجهیزاتی است که برای حمل لوازم و وسایل مورد نیاز از آن استفاده میشود به عبارت دیگر تمام وسایل مورد نیاز یک کوه نورد باید درون وسیله ای قرار گیرد که این وسیله کوله پشتی(Back pack) نام دارد.

باید دارای ویژگی هایی باشد که بتوان از آن به راحتی بیشترین بهره را برد. بنا براین انتخاب یک کوله پشتی مناسب و تنظیم صحیح آن روی بدن، دو مسله بسیار مهم است.

انتخاب کوله پشتی از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا این وسیله همراه همیشگی شما هستند. در چندین سال اخیر شرکت های معتبر جهان کوله پشتی هایی باکاربرد های مختلف، در ابعاد و سایز های مختلف طراحی کردند که کار کاربر را در انتخاب کوله مورد نظر، آسانتر کرده است.

کوله باید دارای پارچه ای انعطاف پذیر و مقاوم در برابر نفوذ آب، کاور مخصوص ضدآب ، تسمه هایی با اسفنج نرم و قفل شونده برای شانه ها و کمر، با رگلاژ و عرض مناسب و همچنین باید دارای پشتی و زین داخلی استاندارد برای جلوگیری از فشار مضاعف به فرد، شانه ها و ستون مهره ها باشد تا صدمه جبران ناپزیری به کوهنورد  وارد نشود.

 

انتخاب و خرید کوله پشتی مناسب :

یقینا شما برای خرید یک کوله پشتی، مشخصه و ویژگی هایی رو مد نظر دارید و براساس اون انتخاب نهایی خودتون رو میکنید.

 ویژگی های مهم و تعیین کننده در هنگام خرید به صورت زیر است:

  1. جنسیت کوهنورد (زن یا مرد)
  2. جم یا همان لیتر کوله(حجم بار)
  3. میزان وزنی که قرار است داخل کوله قرار بگیرد (وزن بار)
  4. نوع فعالیت یا برنامه
  5. قیمت و مارک معتبر
  •  جنسیت کوهنورد:

جنسیت فاکتور بسیار مهمی است چرا که فیزیک بدنی آقایان با خانم ها تفاوت فراوانی دارد و به همین دلیل شرکت های معتبر کوله هایی ویژه بانوان طراحی میکنند. خانمها عموما نسبت به آقایان استخوان بندی ریز تر و ظریف تری دارند، شکل پایین تنه و خصوصا، فیزیک استخوان لگن آنها متفاوت است و سرشانه های بزرگی ندارند. کوله های مناسب خانم ها با علایمی مثل women – lady – SL و اشکالی مثل گل شیپوری مشخص میشود که بستگی به کمپانی سازنده دارد. البته آقایانی هم که دارای استخوان بندی ریزتری هستند می توانند از این کوله ها استفاده کنند.

کوله پشتی خانمها و آقایان

همانطور که میبینید کوله خانمها کشیده تر ، دارای بندهای کوله نزدیک به هم و کمربندی باریک تر و با شکلی قوس دار است که بهتر روی استخوان لگن خانمها کوله بشیند. نکته دیگر اینکه آقایانی هم  که دارای استخوان بندی ریزتری هستند می توانند این کوله ها را نیز در موقع خرید امتحان کنند شاید برای آنها مناسب تر باشد

backpack01

 

 

  • نوع برنامه یا فعالیت:

هنگام خرید یک کوله پشتی نوع برنامه های که قصد اجرای آن را دارید، مد نظر قرار بدهید. بدین منظور شرکت های سازنده کوله پشتی، برای فعالیتهای مختلف کوله پشتی های مختلفی طراحی و تولید می کنند مثل کوهنوردی، کوهنوردی فنی یا آلپی، طبیعت گردی و کمپینگ، سنگ نوردی، غارنوردی و … .

 

کوله های طبیعت گردی: دارای جیبهای مختلفی اطراف کوله هستن و در برخی مدلها یک کوله کوچک به کوله اصلی متصل شده که میشه اونرو جدا کرد و وقتی اطراف کمپ میخواید گشت و گذار کنید همراه ببرید.

 

 

backpack02

کوله های کوهنوردی: برای حمل بار در ساعتهای طولانی مناسب بوده و جیبهای کمتری در اطراف دارند.

 

 

backpack03

 

 

کوله های فنی و آلپی: کشید ترین شکل رو دارند و گاها از جیب در اطراف اونها هم خبری نیست همچنین طراح در طراحی اونها برای حمل وسایلی مانند چوب اسکی ، کرامپون ، تبرهای یخ جایی رو در نظر گرفته.

 

 

 

 

backpack04

 

 

کوله سنگ نوردی: کوله ای باریک و بلند که از عرض پهلوهای سنگ نورد باریک تر است تا دستهای سنگ نورد مانور بیشتری داشته باشند و سنگ نورد بتواند به راحتی از میان تنوره ها و شکاف ها عبور کند.

 

 

 

backpack05

 

کوله یخ نوردی: کوله ای کاملا ضد آب با ویژگی های کوله سنگ نوردی اما داری بندهای مخصوص جهت حمل وسایل یخ نوردی.

 

 

 

backpack06

 

کوله غار نوردی: کوله ای بسیار کشیده و استوانه ای، با ظاهری بسیار ساده.

 

backpack07

 

 

 کوله های مخصوص جهت برنامه های ویژه. مانند: امداد و نجات، شکار، پیمایش دره و جنگل، حمل کودک، پیمایش کویر و باربری.

البته برخی کمپانی های معتبر دارای کوله های اکسپدیشن هم هستند که مشخصات کوله های فنی رو دارند ، دارای وزن سبک تر و گنجایش بیشتر و در عین حال توان حمل وزنهای بسیار بالاتر را نیز دارند و به همین خاطر دارای قیمتهای بسیار بالایی هم هستند .

  • حجم کوله:

حجم یا همان لیتر، باریست که شما میخواید درون کوله قرار بدید. با این وجود میزان حجم باری که درون یک کوله می توان قرار داد به دو واحد مختلف لیتر ویا اینچ مکعب بیان می شه. در واقع حجم دقیق یک کوله با واحد اینچ مکعب تعیین می شه، اما به دلیل قابل فهم بودن برای همه، آن را به واحد لیتر تبدیل کرده و بیان می کنند و اینکه بعضی وقتها میشنویم حجم کوله مثلا ۶۰ لیتری دقیقا ۶۰ لیتر نیست به خاطر همین تبدیل است که ممکن است پس از تبدیل، عددی مثل ۵۹.۸۳ شود و دقیقا حجم ۶۰ لیتر را به ما ندهد ولی هیچ کجا حجم کوله به لیتر را به صورت اعشار بیان نمی کنند و در این مثال ۶۰ اعلام میشه. در کل این نکته مهمی نیست.

نکته مهم بعدی اینه که برخی کوله ها به خصوص شرکت های آمریکایی دارای سایز بندی small – medium – large در کوله هاشون هستند که بین این سایز بندی ها شاهد اختلاف یکی دو لیتر هستیم اما از اونجا که در ایران اکثرا محصولات کشورهای اروپایی در بازار موجوده، با این مسایل کمتر مواجه میشیم.

حجم مناسب، به عواملی مثل: مدت زمان برنامه، فصل اجرا و نهایتا حجم وسایل یا بار کاربر بستگی داره که بسته به این عوامل، کوله ها اندازه و اشکال متفاوتی دارد.

حالا سوال اصلی که برای همه مون موقع خرید پیش میاد اینه که چه حجم کوله ای بخرم. اکثرا میدونیم که حجم مناسب به سه عامل بستگی داره : مدت زمان برنامه ، فصل اجرای برنامه و آخر هم حجم وسایل خود کوهنورد. باز هم همه میدونیم که کوله برنامه ۱ روزه با ۳ روزه فرق میکنه ، حجم وسایل در زمستان از سایر فصلها بیشتره و هرچه وسایلمون حرفه ای تر و کم حجم تر باشه به کوله کوچکتری نیاز داریم . با این حال یه راهنمای عمومی برای حجم مورد نیاز میتونه یه چیزی شبیه این باشه :

جدول انتخاب حجم کوله

 

دوره سفر

فصل

بهترین حجم کوله

اینچ مکعب

لیتر

۵ شب و بیشتر تابستان ۴۰۰۰-۵۰۰۰ ۶۵-۸۰
بهار/ پاییز ۵۰۰۰ بالاتر و ۸۰-۹۰
 زمستان ۵۰۰۰ بالاتر و ۸۰-۹۰
۳ تا ۵ شب تابستان ۳۰۰۰-۴۰۰۰ ۵۰-۶۵
بهار/ پاییز ۴۰۰۰-۵۰۰۰ ۶۵-۸۰
زمستان ۵۰۰۰ بالاتر و ۸۰-۹۰
۱ تا ۲ شب تابستان ۲۵۰۰-۳۰۰۰ ۴۰-۵۰
بهار/ پاییز ۳۰۰۰-۳۵۰۰ ۵۰-۵۵
زمستان ۴۰۰۰-۵۰۰۰ ۶۵-۸۰
فقط کوهپیمایی یک روزه تابستان ۱۵۰۰-۲۰۰۰ ۲۵-۳۵
بهار/ پاییز ۲۰۰۰-۲۵۰۰ ۳۵-۴۰
زمستان ۲۵۰۰-۳۵۰۰ ۴۰-۵۵

 

 

۱۵ لیتری و کمتر –  برای حمل وسایل مختصر، معروف به کوله قله یا حمله.

 

backpack08

 

۲۵ الی ۴۰ لیتر –  برنامه های یک روزه در فصول مختلف.

 

 

 

backpack09

 

 

۴۰ الی ۶۵ لیتر–  برای برنامه های ۲ روزه و چند روزه.

 

 

backpack10

 

 

۶۵ الی ۸۰ لیتر–  جهت اجرای برنامه های ویژه چند روزه در فصول مختلف.

 

 

Deuter 1

 

 

 کوله هایی که در تصویر مشاهده می کنید از آنجا که با SL مشخص شده برای خانمها طراحی شده و کوله سمت راست برای حمل حداکثر ۲۷ کیلوگرم و دیگری برای حمل حداکثر بار ۲۰ کیلوگرم طراحی شده است. این ویژگی باعث شده که کوله سمت راست با وزن دو و نیم کیلو سنگین تر از کوله دوم، با وزن یک کیلو و هفتصد گرم باشد و همچنین کوله اول از نظر قیمت گرانتر از کوله دوم باشد. حداکثر وزن مشخص شده به این معنا نیست که اگر وزن بیشتری داخل کوله قرار دادیم کوله پاره شود و طاقت آنرا نداشته باشد بلکه به معنی اینست که دیگر کوهنورد آن احساس راحتی قبلی را نخواهد داشت و سیستم کوله برای انتقال وزن بار به روی بدن به صورت صحیح جوابگو نخواهد بود. شما باید علاوه بر مقدار حجم وسایل، وزن آنها را نیز محاسبه کنید یا تخمین بزنید تا کوله مناسب تری انتخاب کنید. در این مثال اگر حجم بار شما حداکثر از۷۰ لیتر تجاوز نمی کند و وزن آن از حدود ۲۰ کیلو فراتر نمی رود می توانید با انتخاب کوله دوم هم در پول خود صرفه جویی کنید و هم به دلیل اینکه کوله سبک تری به برنامه میبرید بار کمتری در مجموع حمل کنید و انرژی کمتری مصرف و لذت بیشتری ببرید.

 پس: اگر ۲ کوله با مارکهای یکسان، حجم های یکسان ولی وزنهای مختلف دیدید، وزن کوله سبک تر دلیل بر تکنولوژی برتر نیست. بلکه به احتمال زیاد کوله سبک تر برای حمل وزن کمتری طراحی شده که باید ریز بین باشید و اطلاعات کوله ها را دقیق مطالعه کنید.

  • DUE4
  • اندازه کوله پشتی:

اندازه کوله باید متناسب قد شما باشد. اگر قد کوله برای شما کوتاه باشد فشار وزن کوله بیشتر در قسمت میانی کمر قرار میگیرد که در مدت زمان طولانی باعث درد در قسمت میانی کمر شما خواهد شد و اگر قد کوله بلند باشد روی عضلات سرینی قرار میگیرد و مانع در حرکت مناسب شما خواهد شد و تعادلتان را بهم خواهد زد. قبل از خرید کوله پشتی باید به این نکته دقت کنید، چیزی که کمتر کسی به آن اهمیت میدهد و اتفاقا بسیار مهم نیز می باشد. هر کوله پشتی برای یک محدوده مشخص اندازه تنه کوهنورد مناسب می باشد (باسن تا گردن).

 برای هر دو کوله چیزی به عنوان Torso در قسمت ویژگیهای کوله (Specification) آمده است و محدوده ای را به اینچ مشخص کرده. مثلا برای کوله اول ۲۰ـ۱۳ اینچ ذکر شده یعنی بین ۳۳ سانتیمتر تا حدود ۵۱ سانتیمتر. این عدد اندازه ارتفاع تنه شماست به این نحو که مطابق شکل زیر از بالای باسن تا ابتدای گردن (جایی که شانه و گردن به هم میرسند) را اندازه گیری می کنیم.

 حال در موقع خرید کوله پشتی باید کوله ای را بخرید که اندازه تنه شما در محدوده اندازه ذکر شده کوله پشتی باشد. چنانچه اندازه تنه شما برای دو سایز مختلف کوله مناسب بود همیشه اندازه کوچکتر را انتخاب کنید. البته در ایران که اکثرا کوله های اروپایی به فروش می رسد هر کوله تنها در یک سایز ارایه می شود اما اکثر کوله های آمریکایی حداقل در سه سایز کوچک ، متوسط و بزرگ ارایه می شود و اینجاست که می توانید تفاوت تکنولوژی و دقت آمریکایی را با اروپایی مقایسه کنید. به همین دلیل، کاری که هنگام خرید در ایران باید بکنیم این است که چنانچه اندازه تنه ما در محدوده کوله انتخابی نبود باید یا به سراغ نوع دیگر برویم یا چنانچه اندازه تنه کوهنورد کوچک تر از محدوده بود و کوهنور مرد بود به سراغ مدل زنانه آن کوله برود.

 برای مثال به کوله سمت راست نگاه کنید. کوله ای کشیده نسبت به کوله دومی است و محدوده اندازه تنه بزرگتری دارد. هر دو از یک کمپانی و یک سری اما کوله اول برای افراد خاص ساخته شده. افرادی که قد آنها بالای ۱۸۵ سانتی متر است و این محدودیت را با حروف EL نشان میدهند. حتی بدرد من که ۱۸۳ سانت قدمه نمیخوره و نمیتونیم اون طور که باید وشاید باهم کنار بیایم.

مارک معتبر:

 معتبرترین شرکتهای کوله پشتی های کوهنوردی NorthFace ,Millet ,Lowe Alpine , Deuter و … میباشند.

پیشنهادات پایانی خرید کوله:

  • شاید بپرسید چرا باید کوله های خارجی گران بخرید؟ مهمترین موارد کیفیت پارچه، زیپ های بسیار با کیفیت در شرایط آب و هوایی گوناگون ، تنظیم بار درست، راحتی و مهمتر از آن اطمینان است.
  • اکثر کوهنوردان نیاز به ۳ کوله ی قله، یک روزه و سه روزه دارند.
    • کوله قله فقط باید سبک باشد و نیاز به هزینه کردن برای خرید کوله های گران نیست.
    • کوله های یک روزه خرید با قیمت مناسب کوله ایرانی قایا (Gaya) یا نیکو (Neeko) پیشنهاد می کنیم، اگر دستان در جیب می رود بیشک دویتر(Dueter) بخرید.
    • کوله های سه یا چند روزه باید دستان به جیب برود و پس از انتخاب نوع فعالیت دویتر Dueter بگیرید و یا Millet ,Lowe Alpine که در این موارد کاملا سلیقه است.
  • در نهایت از فروشگاه معتبر خرید کنید و کوله و کفش را اینترنتی سفارش ندید…

 

نحوه چیدن وسایل:

داخل کوله نیز مطابق شکل مشخص شده است. همانطور که در شکل می بینید سنگین ترین قسمت باید نزدیک ترین محل کوله به کمر باشد.


مراقبت از کوله پشتی:

۱- از حمل ظرف شیشه ای در داخل کوله ها خودداری کنید زیرا احتمال شکسته شدن و در نتیجه پاره کردن کوله ها و خرابی آنها می باشد. ضمن آنکه وزن این ظروف غالباً سنگین نیز می باشد.

۲- در حمل مواد نفتی و یا هر چیز دیگری که احتمال نشت آن می رود باید دقت شود. این نوع مواد باید داخل ظرف کاملاً آببندی شده قرار گیرند.

۳- به هنگام حمایت یا حمل کوله با طناب از دیواره توجه شود که طناب یا کارابین حتماً از داخل یکی از بندهای کتف و حلقه حمایت کوله عبور داده شود و تنها به بند حمایت اکتفا نشود.

۴- به هنگام استراحت سعی شود پشت کوله که معمولاً مرطوب می باشد به سمت خورشید قرار گیرد تا رطوبت تا حدودی گرفته شود.

۵- در مواقع استراحت کوله را در جای مناسب قرار دهید تا از غلطیدن به پایین جلوگیری شود.

۶- چنانچه کوله پشتی شما کثیف شد می توانید آنرا با آب نیمگرم و صابون بشویید و از حرارت مستقیم به آن جلوگیری کنید. از شستن کوله با مواد شیمیایی (تاید)، چنگ زدن و انداختن در ماشین لباسشویی خودداری نمایید زیرا مواد ضد آب آن بعد از مدتی از بین خواهد رفت.

۷- هنگام مراجعت از برنامه حتماً کوله خود را از ظروف کثیف یا مواد غذایی مانده از برنامه و نیز لباسهای خیس و کثیف تخلیه کنید.

۸- می توان کاوری جهت مراقبت از کوله در مقابل باران و خیس شدن آن تهیه کنیم. (پارچه ای ضدآب به اندازه سطح کوله تهیه و دور آن کش می دوزیم. هنگام حرکت در زیر باران و یا در مواقعی که کوله در بیرون چادر است می توان از آن استفاده کرد).

۹- چنانچه در کوله پشتی پارگی مشاهده کردید در اسرع وقت آن را ترمیم کنید.

۱۰- قبل از اجرای برنامه از سالم بودن کوله خود اطمینان حاصل کنید.

۱۱- اغلب مشاهده می شود که در برنامه های بلند مدت که مجبور می شویم کوله پشتی خود را داخل صندوق اتوبوسها و یا باربند قرار دهیم با مشکل کثیف شدن، خیس شدن و یا پاره شدن کوله مواجه هستیم. بهتر است کیسه ای برای حفاظت کوله تهیه کنیم.

نکته پایانی:

 مجموع وزنی که یک فرد مجاز به حمل آن است برای افراد با تناسب اندام حداکثر یک سوم وزن شخص و برای افراد عادی حداکثر یک چهارم وزن فرد می باشد.

 کوله ای که در برنامه های مختلف از آن استفاده میکنید باید دارای رنگ مناسب باشد. یعنی رنگی مخالف رنگ محیط داشته باشد تا از فواصل دور نمایان باشد استفاد از روکش کوله (کاور) با زنگ های مختلف که هم رنگ محیط نباشد. برای مثال در محیط برفی از روکش قرمز، در جنگل از نارنجی یا زرد و در شب یا محیط های تاریک از رنگ سفید یا روکش شبرنگ استفاده نمایید. همیجنین کاور کوله برای جلوگیری از آسیب به پارچه کوله ضروری میباشد.

منابع :

وبلاگ چال – توحید نوروزی

وبلاگ پسر کوهستان

 

دفترچه یادداشت ضد آب

 

 

petzl book

دفتر چه ضدآب یکی از کاربردی ترین وسایل همراه یک کوهنورد، طبیعت گرد یا غار نورد است

شرکت معظم  PETZL نوعی دفترچه را برای این کار طراحی و ساخته است که با قابلیت داشتن ۴۰ برگ کاغذ ضد آب و فوق العاده مقاوم در برابر پاره شدن با روکش پلی استر در دو سایز A5 و A6.این دفترچه در شرایطی که دستگاههای GPS فاقد آنتن دهی هستند( غارها) یا باطری آنها به پایان رسیده. بسیار کاربردی بوده و میتوان به عنوان نقشه همراه از آن استفاده کرد

 

 

 

وسیله ای جدید از شرکت VESTERGAARD FRANDSEN

نی تصفیه کننده آب

 

 

Ney1

 

LIFESTRAW

این نی که توسط شرکت VESTERGAARD FRANDSEN طراحی شده است به شما این امکان را می دهد تا از ناسالم ترین آب ها بنوشید . این نی می تواند تا ۹۹٫۹ درصد باکتری های موجود در آب را فیلتر کند و حتی جزئی ترین میکروب ها را از بین ببرد .

نکته قابل توجه در مورد این نی سادگی بیش از حد آن است چرا که بدون نیاز به هیچ گونه لوازم جانبی مانند باتری و یا شارژ کردن به راحتی قابل استفاده می باشد .

LIFESTRAW می تواند تا ۱۰۰۰ لیتر آب را فیلتر کند که تقریبا برای یک سال آب مورد نیاز بدن کافی می باشد .

 

 

 

Ney2

Ney3

 

قابل تهیه از فروشگاه اینترنتی هم طناب

(hamtanab.ir)

تهیه کننده : بکتاش خضرایی

44 thoughts on “آشنایی با ابزار و لوازم کوهنوردی (آپدیت ۹۳/۷/۶ )

  1. خیلی عالی اگه میشه قیمت وسایل هایی که عکس هاشونو گذاشتین بذارین قیمت تقریبی باشه تا بتونیم یه برآوردی کنیم
    ممنون

  2. از اونجایی کهاز پیدا کردن مطالب اختصاصی و مفید راجع به کوهنوردی (مانند سایر زمینه ها) در سایت های فارسی نا امید بودم لذا چند ماه در سایت های مرجع انگیلیسی مطالعه میکردم. الان با دیدن این مقاله حظ وافر بردم چرا که باعث شد تا یک جمع بندی درست و درمون از همه ی مطالبی که راجع به تجهیزات تا به الان خونده بودم، داشته باشم.

    واقعا ممنون از زحتمی که کشیدید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

برای امنیت وارد کنید: *
Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_bye.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_good.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_negative.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_scratch.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_wacko.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_yahoo.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_cool.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_heart.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_rose.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_smile.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_whistle3.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_yes.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_cry.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_mail.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_sad.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_unsure.gif 
http://mehreganclub.ir/wp-content/plugins/wp-monalisa/icons/wpml_wink.gif